De naakte waarheid

Het was dertien jaar geleden dat mijn zus een bikini droeg, toen ze nog een jong, bonenstakerig kind was. Dat veranderde. De bikini werd haar grootste angst, haar eigen lichaam haar grootste vijand. Deze week was het klaar. Ze kocht er een, ging naar het strand en had schijt aan iedereen. Of eigenlijk vooral schijt aan zichzelf. Aan haar verziekende onzekerheid die van dat hele kleine stukje stof veel meer maakte dan alleen een kledingstuk.

Wat een beeldig tijgervachtje!
Kleding is al lang meer dan alleen iets wat we om praktische redenen dragen. In de tijd dat de we nog in berenvellen rond dartelden, was het duidelijk; Ik moet dit dragen anders kon ik het wel eens erg koud krijgen terwijl ik met mijn nieuwe speer achter die mammoet aanhobbel. Niemand die een ander complimenteerde over dat kekke berenvelletje en niemand die vond dat hij zo’n korte pantervacht echt niet kon hebben.

21.000 pas-sessies 
Dat veranderde. Met welvaart kwam de betekenis van kleding. Wie rijk was hees zich in hoepeljurken en liet zich de adem benemen door korsetten of wurmde zich later in merkjeans en merksneakers. We besteden bijna een jaar van ons leven aan het kiezen van wat te dragen, passen gemiddeld 21.000 kledingstukken op zoek naar die perfecte match bij onze persoonlijkheid en werken ons in het zweet om bepaalde stukken te “mogen” dragen.

De heterohomo
Kleding is niet alleen een stukje stof om ons warm te houden. Het kreeg een emotionele lading. Het vertelt een verhaal, laat zich lezen en interpreteren. En dat doet iedereen anders. Goed-gestylde man: homo. Vrouw in korte rok: makkelijk. Donkere liner, zwart kant en studs: weirdo. We vullen in, nog voor we het zelf gemerkt hebben. Maar maakt een goed paar schoenen de heteroman homo? Maakt een tekort aan stof een vrouw snacksex? En is dat meisje opgetuigd in kistjes en bandshirts haar zachte persoonlijkheid niet gewoon aan het verstoppen? Wie het weet mag het zeggen.

100% polyester
Een ding is me duidelijk nu de naakte dagen weer op de loer liggen: kleding is, ondanks trends en emoties, nog steeds in de beginnen ons beschermlaagje. Een veilig membraan om achter te schuilen. Daarom is mijn zus een top vrouw. Omdat zij, voor het eerst in dertien jaar, het laagje even afpelde en het 100% polyester trotseerde.

CC fotoVox efx