Haar naam is Astrid

Er lopen genoeg piemels rond met een eigen naam. Al is het alleen maar om te kunnen zeggen: ‘Dag meisje, Bertrand Johannes de Grote ziet je wel zitten’. Voor de rest heb ik altijd gedacht dat het puur vrouwelijk was om een diepe emotionele binding aan te gaan met een voorwerp. Misschien is het ook helemaal geen vrouwending, maar ben ik zelf rijp voor de psychiater.

Ik wil me niet doodschamen
Mijn pas overleden Opel Corsa werd na aankoop al gauw liefkozend gedoopt tot Crossa. Ironisch genoeg, want zo snel was ze niet. Maar ze was wel mijn oogappeltje, ook na aankoop van een fantastische, luxueuze Golf, met alles erop en eraan. Het liefst nam ik gewoon de Crossa mee. Zelfs toen ze al behoorlijk wat mankementen vertoonde. Dat noemen ze ware liefde.

‘Lieverd, gaan we met de Crossa?’
‘Met de Crotsa? Echt niet, ik wil me niet doodschamen.’

Vlak voor de kerst gaf ze het op. Ik stuurde haar de parkeerplaats op. Haar vaste plekje. Alsof ze erop had gewacht viel toen plots de motor uit. Voor de eerste en de laatste keer. Een paar dagen lang was ik in diepe rouw.

Opel Astronaut
Mijn vriend kocht zaterdag een nieuwe auto voor me, een Opel Astra. Vandaag zou ik haar voor het eerst ontmoeten. Ik mocht haar ook meteen mee naar huis nemen. Vanaf zaterdag heb ik zitten broeden op een naam.
Het bleek niet zo gemakkelijk om een naam te verzinnen voor de Astra. Opel As-traag, was het eerste dat bij me opkwam. Maar dat zou niet eerlijk zijn. Ik ben traag, daar kan die auto niets aan doen. Opel Astronaut was dan weer het andere uiterste.

Haar naam is Astrid

Voor het eerst stapte ik vanmiddag in. Ik zag er een beetje tegenop om helemaal naar huis te rijden in een vreemde auto. Ik kan me nog goed herinneren hoe angstig ik was, toen ik de Crossa voor het eerst mee naar huis nam. De tank was bijna leeg, er was in geen velden of wegen een pomp te bekennen en er brandde een storingslampje. Vanmiddag was alles anders. De Astra rijdt vertrouwd, alsof we al jaren samen zijn. Eén ding wist ik meteen. Ze verdient een echte naam. Haar naam is nu Astrid.

Astrid en ik
Ik ben dik tevreden met Astrid. Ze heeft elektrische ramen, centrale deurvergrendeling, er komt goed geluid uit de speakers en ze ruikt naar vanille. Zoveel luxe ken ik helemaal niet. Heel wat anders dan het blikken geluid wat er uit de speakers van de Corsa kwam. Met op de achtergrond een koor van krakend stuur en piepende ruitenwissers. Ik moet er wel even aan wennen dat ik geen benzine ruik en dat er geen lampjes branden op het dashboard, maar volgens mij worden we goede vriendinnen. Astrid en ik.

Een tweede leven
En de Crossa? Ze staat hier nog op de parkeerplaats, maar deze week wordt ze opgehaald. Met een echte auto-ambulance. Mijn vroegere buurman neemt haar mee naar huis. Ze wordt de nieuwe donorauto van de Corsa van mijn buurvrouw. Dan rijdt er toch nog iets van haar over de weg. Al is het alleen maar de asbak, want die ontbreekt bij Astrid. Acuut schiet me de perfecte naam te binnen. De Opel Astma. Maar het is te laat, Astrid is Astrid. Het proces van het diepe emotionele binden is al in werking getreden.

© Beeld: privébezit
Lees hier meer blogs van Mayke