Fleur: ‘Types die naar nagelmeisjes gingen, hadden meestal extensions en een chihuahua’

Fleur Meijer

VIVA-journalist Fleur Meijer (37) schrijft over wat haar zoal bezighoudt.

Ik was op weg naar de nagelmeisjes. En ik zat nog maar koud op de fiets toen ik werd overvallen door de gedachte: waaróm ga ik naar de nagel-
meisjes? Ik ben toch eigenlijk helemaal geen type om naar nagelmeisjes te gaan? Wat als iemand mij pakweg vijf jaar geleden had verteld dat ik ooit grof geld zou neertellen om periodiek mijn nagels te láten lakken? Had ik diegene dan niet hartelijk uitgelachen en met mijn eigenhandig gelakte stompjes op de schouder geslagen? Ja.
In die tijd waren types die naar nagelmeisjes gingen heel anders. Ze hadden meestal geelblonde extensions waarbij je de knoopjes goed zag zitten, een chihuahua en namen met veel y’s in krulletters op hun onderarm. En natuurlijk die grote, puntige kunstklauwen. Precies dezelfde die Billie Eilish vandaag de dag ook heeft, alleen is iedereen het er vandaag de dag over eens dat Billie Eilish zo ongeveer het coolste meisje op de planeet is.

‘ik voelde me wel weer genoeg oud wijf voor vandaag.’

Het zijn andere tijden, wil 
ik maar zeggen.
Met dit baanbrekende inzicht stapte ik bij de nagelmeisjes naar binnen. Er stond een nagelmeisje achter de balie, er zaten drie nagelmeisjes over lange, ruwhouten tafels gebogen en er zat een nagelmeisje met haar handen in een voetenbadje. Allemaal een jaar of twintig, met een zwart strak truitje en hetzelfde sluike, steile haar. Het meisje achter de balie zei ‘u’ tegen me, waarop ik mijn opmerking ‘Jullie hadden allemaal zúsjes kunnen zijn!’ inslikte, want ik voelde me wel weer genoeg oud wijf voor vandaag. ‘Ga maar lekker aan de tafel zitten,’ zei het nagelmeisje. Haar grote ogen hadden wimperextensions, en haar wenkbrauwen waren
ontegenzeggelijk on fleek. Of, zoals ik een paar jaar geleden had gedacht: très Bert. Mijn Sesamstraatheld is een wenkbrauwicoon geworden. Maar het went. Sterker nog, ik heb de mijne in de loop der jaren ook steeds donkerder gemaakt.
Ik ging aan tafel zitten en het nagelmeisje schoof een soort zweefmolen met gekleurde nagels naar me toe. ‘Kies maar een mooi kleurtje uit,’ zei ze, terwijl ze alvast de nagels van mijn andere hand een voor een inpakte met acetondoekjes en aluminiumfolie.

‘Andere tijden. Ik zeg het je.’

‘Het heeft wel iets decadents, hè,’ hoorde ik mezelf ineens lacherig zeggen. ‘Ik bedoel, jij zo, met mijn ene hand, en ik zo, met mijn andere hand, zo floepfloep door die molen.’ Ze keek me niet-begrijpend aan, waar ik op 
zich wel in kon komen. ‘Ik vind het juist leuk hoor,’ zei ze, haar wimpers opslaand. ‘Lekker mensen mooi maken.’ Ze pakte mijn andere hand en ging met een vorsende blik over mijn nagels. ‘Ja sorry,’ zei ik betrapt. ‘Ik bijt nagelriemen, ik weet het.’ 
‘Maar u bijt geen nagels, zie ik. Die zijn mooi.’ 
‘Je. Maar nee, niet meer. Dat 
kan niet met deze lak.’
‘Dat bedoel ik,’ zei ze triomfantelijk. ‘Dan is het toch niet gek dat je hier bent?’
Andere tijden. Ik zeg het je.

Fleur’s column komt uit VIVA 44. Dit nummer ligt t/m 5 november in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Foto: Natasja Noordervliet