De nee-spreek-mij-niet-aan-face

Er zijn heel veel leuke dingen in het leven. I know, maar er is één dingetje waar ik mij toch wel aan stoor en dat dingetje is nu weer in groten getale op de straten aanwezig omdat het van dat lekkere weer is. Weet je wat ik bedoel? De mensen in de stad of aan de telefoon die je aanspreken en je van alles proberen aan te smeren. Van een abonnement op de krant tot een gift aan een goed doel.

Trucje
Inmiddels heb ik een trucje onder de knie gekregen om deze mensen op afstand te houden, maar mijn moeder is daar nog niet zo bedreven in. Het komt regelmatig voor dat ik samen met haar even in de stad ben (ik woon namelijk in het centrum van Amersfoort en zij werk in het centrum van Utrecht) en dan zie ik die lui vaak al van een flinke afstand staan, want ze dragen allemaal dezelfde lelijke rode bodywarmer of iets dergelijks. Mijn gezicht schiet dan automatisch in de nee-spreek-mij-niet-aan-uitdrukking. Helaas heeft mijn moeder die lui gewoon niet door. En dan ook helemaal niet. Compleet blanco. Net op het moment dat ik aan haar mouw trek en fluister ‘Nee mam, kom, we …’, hoor ik: ‘Mevrouw, heeft een heel klein momentje voor ons? We staan hier namelijk namens de ….’ Aargh, te laat!

Principekwestie
Kijk, het is niet dat ik die mensen persoonlijk niet mag of dat ik te beroerd ben om geld te geven aan goede doelen. Alleen ik wil graag zelf beslissen wanneer ik geld geef en aan wie. Dat hoeft zo’n meisje echt niet voor mij te bepalen. En van uitspraken als ‘maar u zit echt nérgens aan vast’, krijg ik al helemaal jeuk. Jonge groene blaadjes die mij of mijn moeder gaan vertellen hoe erg kanker is en hoe noodzakelijk het is dat er onderzoek naar wordt gedaan, daar kan ik al helemaal niets mee. Ik weet hoe erg kanker is, van heel dichtbij, dus dan voel ik niet de minste behoefte om daar met een wildvreemde midden in de stad over te hebben.

Grapje
Ik doe niet altijd zo bot en onaardig. Toen ik laatst een verkoper aan de telefoon had bij mijn ouders thuis, heb ik braaf verteld dat de mensen van wie het nummer is echt net op wereldreis zijn gegaan. Natuurlijk mag ze gerust over een half jaar terugbellen om het nog een keer te proberen. In de hoop dat ik dan niet thuis ben en de telefoon niet hoef op te nemen. Zo ben ik dan ook weer.

In de vakantie van Lisette Jonkman blogt haar beste vriendin (die toevallig ook Lisette heet) voor Viva. Lees hier haar vorige blog!

Beeld: thinkstock