Negertjes en kutmarokkanen

We leven in een land waarin je steeds minder mag en kunt zeggen en dat vind ik jammer. Je moet oppassen hoe je iets formuleert, want voor je het weet ben je racist, homohater en noem het maar op, met als gevolg dat we eigenlijk niets meer durven zeggen.

Het is echt ontzettend zonde, het maakt ons minder spontaan, minder oprecht en onnodig angstig om ergens gewoon onze mening over te ventileren. Het zorgt voor van die voorzichtige woorden als ‘die getinte man’ of ‘die man met die donkere huidskleur’, omdat men bang is om neger te zeggen. Ik snap dat niet zo goed, wel de angst voor het woord neger, maar niet de behoefte om het te gebruiken nóch krampachtig te omzeilen, er zijn talloze andere manieren om iemand te omschrijven / aan te duiden. Een homo omschrijf je ook niet als ‘die man die op piemels toetert’, je noemt hem waarschijnlijk gewoon Henk (tenzij hij Kees heet), simpelweg omdat dat zijn naam is en de rest er niet toe doet.

Onbegrijpelijk
Ik vond het daarom ook zo onbegrijpelijk dat oud-wielrenner Henk Lubberding vorige week zo’n ongelooflijk denigrerende opmerking maakte in Langs de Lijn over ‘dat negertje op die fiets’ in de Tour de France en dat het ‘verbazingwekkend was dat die gasten überhaupt op een fiets konden rijden’ (of zoals een vriendin zei, als hij nou had gezegd dat het kwam omdat zijn zes meter lange leuter in de weg zat, dan was het nog grappig geweest). Iedereen viel massaal over het woord negertje, maar veel erger is natuurlijk de onderliggende gedachte: de denigrerende manier waarop hij over een persoon sprak. Volledig onnodig ook, want als hij zijn huiswerk had gedaan, dan had hij de beste man gewoon Kévin Reza kunnen noemen en was de hele rel niet nodig geweest. Ik vind het onbegrijpelijk dat kleur anno 2013 überhaupt nog een rol speelt, tenzij het gaat om iPhones, dan heb ik liever een witte dan een zwarte. Niet omdat ik een telecomracist ben, maar op die zwarte zie je gewoon sneller vingerafdrukken.

HOEERRRRR
Hilarisch vond ik overigens de excuses van Lubberding, twee dagen na het incident: ‘Nu wordt alleen het negatieve eruit gepikt, terwijl de positieve kanten van mijn verhaal niet genoemd worden’. Dat doet me denken aan een show van Javier Guzman: ‘Dan heb ik een heel goed gesprek met mijn moeder en dan roep ik ineens HOEEEERRRRRRR’. Dan gaat ze daar helemaal op door terwijl ik denk: ‘we hadden ook een heel leuk gesprek mama!’.

Zelf heb ik ook wel eens een uiterst politiek incorrecte uitspraak gedaan. Ik was 16, bedreigd met een mes onder mijn krantenwijk en mijn moeder vroeg of ik de daders kon beschrijven. ‘Het waren een paar kutmarokkanen!’ zei ik boos en in tranen. ‘Dat mag je niet zeggen!’ zei m’n moeder. Ik: ‘hoezo niet?’ ‘Omdat dat racistisch is Martin’. Verbolgen antwoordde ik: ‘Helemaal niet! Als ik een hekel had aan Marokkanen dan hoefde ik deze gasten toch geen kutmarokkanen te noemen? Dan noemde ik ze wel gewoon Marokkanen!’ Feilloze logica vond ik destijds, maar inmiddels realiseer ik me dat het wel degelijk racistisch was, níet vanwege het woord kutMarokkanen, maar simpelweg omdat ik ook had kunnen volstaan met ‘geen idee, ik kende ze niet’ en de noodzaak voelde om hun afkomst erbij te slepen (alsof dat iets zou bijdragen aan het opsporingsproces).

Schijntoleratie
Daar zit wat mij betreft ook een probleem. Een heleboel mensen zeggen niet meer wat ze denken, niet omdat ze het niet correct vinden, maar omdat ze bang zijn voor de gevolgen en dan ontstaat er een vorm van schijntolerantie. Als er dan zo’n idioot als Wilders opstaat die zegt wat stiekem een heleboel mensen blijkbaar willen horen, dan wordt het pas tricky: zelf niets zeggen, maar iemand verkiezen die het voor je doet, zodat je tolerant kunt glimlachen terwijl iemand anders je ware gedachten uit.

Niet meer durven zeggen wat je wilt zeggen, dat vind ik jammer, het creëert zo’n angstcultuur. Terwijl zeggen wat je denkt juist heel goed is. Kijk maar naar Lubberding. Hij zei wat hij dacht, waardoor de rest van Nederland over hem heen viel en zeiden wat zij dachten. Gevolg: discussie, excuses en het duidelijke signaal dat je zo niet over mensen kunt praten. Eikel terechtgewezen, probleem opgelost.

Ze noemen Wilders wel eens gevaarlijk. Ik vind dat onzin. Met z’n allen je bek houden en vervolgens één malloot (letterlijk) je stem geven om je frustraties voor je te uiten zodat het lijkt alsof we allemaal tolerant zijn. Dát is pas gevaarlijk.

Beeld: escapedtowisconsin