Niet bepaald Paris Hilton

Afgelopen maandag was het zover: dé verhuizing naar het bouwval. Met een geweldig zes man sterk verhuisteam hebben we getild, gesjouwd en ook nog eens veel gelachen. Alles overgezet èn de dag afgesloten met heel lekker eten. Moe, maar voldaan.

Eenmaal thuis gekomen, in ons nieuwe huis welteverstaan, knippen we het licht aan en dan dringt het echt tot ons door. Het avontuur gaat nu pas beginnen. Beeld je een huis in zonder toilet, douche, keuken, kachel, vloerbedekking, zoiets. Scheuren en gaten in de muren. En bij lange na nog niet muisproof. Daar sta je dan met je koffers, niet bepaald Paris Hilton te zijn. Niet dat ik ooit Paris Hilton zou willen zijn. Maar je kunt overdrijven naar de andere kant…

Expeditie Robinson
Natuurlijk wist ik dit al van te voren. Er is geen andere optie en daar heb ik me bij neergelegd. Ik heb er eigenlijk wel zin in juist. Eindelijk in ons huisje, waar we hopelijk nog heel lang samen zullen wonen. Een plek die we thuis mogen noemen. Waar we elkaar wel warm houden. Dat het in het begin nog niet veel soeps is, daar probeer ik me niet over aan te stellen. Het belooft over een paar maanden zo mooi en sfeervol te zijn, daar moeten we maar wat voor over hebben. Ik ben geen watje, heb als kind niet voor niets bij de Scouting gezeten of jarenlang gekampeerd. Ik ben een karateka for crying out loud. En anders zie ik het gewoon als onze Expeditie Robinson. Oftewel, Expeditie Barendrecht.

Barmhartige Samaritanen
We hebben een stukje terrein afgebakend als leefruimte, met grote blauwe zeilen aan weerszijden. Er staat een bed, een elektrisch kacheltje en talloze tasjes, dozen en koffers. We zetten nog wat kasten in elkaar en dat is alles voorlopig. Onze nieuwe buren, die al enige tijd al dat geklus hebben aanschouwd, bieden zomaar aan dat we van hun voorzieningen gebruik mogen maken. En dat menen ze echt. Is dat niet even bizar veel geluk hebben? De barmhartige (en gezellige) Samaritanen van Barendrecht wonen klaarblijkelijk gewoon recht naast ons. Geven me zelfs een shotje vlak voor het slapen gaan.


Emmers en zakdoekjes
Maar als je midden in de nacht nodig moet plassen en je toch nog allerlei sleutels nodig hebt, een poort door moet die extreem klemt en niet te vergeten, die ijskoude betonnen vloer waarvan de kou rechtstreeks op je blaas slaat, dan ga je echt niet moeilijk doen: hier met die emmer! Blij met de zakdoekjes in mijn handtas zeg maar. Verder prima geslapen. Als die enthousiasteling naast me nou opgehouden had met kletsen over het nieuwe avontuur waar we ons in bevinden. Maar het is hem vergeven. Tenminste, als het toilet er over een week staat. Expeditie Barendrecht. Wordt vervolgd…

Gelukkig nieuwjaar!

© Beeld: Chantal Straver