Viva Ongecensureerd: Niet blij zwanger

Ik ben twaalf weken zwanger. Gisteren hebben we de tweede echo gehad. Alles zag er goed uit. Er groeit een klein wezentje in mijn buik. Ik heb twee harten in mijn lijf. Ik zou me dankbaar moeten voelen. Blij. Gelukkig. Want we willen dit ook. Ik was tenslotte gestopt met de pil. Ik had verwacht over een half jaar een keer zwanger te raken, maar het was meteen raak. Wat een wonder. Ja. We mogen, nee moeten dus hartstikke blij zijn.

En ik ben helemaal niet blij. Ik voel me verschrikkelijk. Niet omdat ik elke ochtend moet overgeven, maar omdat ik nu pas besef dat ik eigenlijk nog helemaal geen moeder wil worden. Ik wil nog feesten en dansen en zuipen en blowen. Ik wil ’s morgens uitslapen. Ik wil op vakantie gaan als ik daar zin in heb (en het mag van mijn baas). Ik wil niet nadenken over hydrofiele luiers, navelbandjes, zoogkompressen en uitscheuren en/of inknippen. Ik wil niet bezig zijn met wiegjes en tepelkloven. Ik wil niet dat mijn lijf verandert. En bovenal: ik wil die verantwoordelijkheid niet!

Maar ik moet blij zijn. Het is tenslotte een wonder hè? En zo veel vrouwen kunnen niet zwanger worden. En het ziet er naar uit dat het nog gezond is ook. Wat een geschenk is dat? Dus toen de verloskundige bij de echo gisteren het hartje liet horen, kreeg ik tranen in mijn ogen. Niet van blijdschap, alhoewel zij dat natuurlijk wel dacht, maar van paniek. Ik hou niet eens van kinderen. Ik vind kinderen vies. Altijd die snotneuzen of die poepluiers. Ik ga er echt van over mijn nek. Ze zeggen dat het van je eigen kind niet uitmaakt, maar dat kan ik me echt niet voorstellen.

Mijn vriend is dus wel dolblij. Hij heeft in één keer raak geschoten. Hij voelt zich fantastisch. Hij aait mijn buik en fluistert ertegen. En ik wil hem eigenlijk alleen maar wegduwen. Ik wil er niet mee geconfronteerd worden. Ik wil niet bezig zijn met dat wezentje in mijn buik. Mijn hele lijf schreeuwt: ik kan dit niet. Ik kan geen moeder worden. Dit wordt een ramp. Ik ben een egoïstische trut, ik hou niet van zorgen, ik heb er op los geleefd, ik weet niks, ik heb dit kind gewoon niets te bieden.

En ondertussen groeit dat kindje gewoon door. Zou het merken dat ik hem of haar niet wil? Dat ik gisteren bij de echo hoopte géén hartje te horen? Heb ik dat kind nu al verpest? En hoe moet dat straks? Als het geboren is en ik nog steeds geen liefde voel? Mijn beste vriendin is de enige die weet hoe ik me voel. Ze zegt dat ik gewoon nog even over de schok heen moet komen. Dat ik het straks echt wel leuk ga vinden. En dat die liefde gewoon komt als de baby er eenmaal is. Ik hoop het maar, want er is geen weg meer terug. Ik word moeder, maar ik ben niet blij.

CC foto: alexcallister