Nieuw voor Nynke: Gebroken nachten

O, wat sliepen we heerlijk. Ik had een soort marmot gebaard, een kind dat om half negen als een roosje sliep en pas de volgende ochtend tegen zevenen weer eens wakker werd. Het was fantastisch. We staken andere jonge ouders de ogen uit met onze wakkere oogopslag en algehele zin in het leven.

Tot Janne vorige week een beetje ziek was. En ook na de verhoging bleef mopperen. ‘Oei Ik Groei’ noemde het een sprongetje, en dat was ’t. Je zag duidelijk dat ze de hele dag van alles lag te verwerken. En ’s nachts ook. Ineens stond ik twee keer per nacht naast een brullende dochter. Echt gillen. Van een nachtmerrie en de honger, denk ik. Alleen een flesje hielp.

En elke nacht dacht ik: arm schaap. Kon je maar gewoon vertellen wat er allemaal aan de hand is. En hoe je je voelt.

Luie kleremoeder

Maar ik dacht ook: hoe lang gaat dit nog duren? Gaat ze nu nooit meer doorslapen? Was dit het? Zouden wij nu ook van die ouders worden met van die paarsblauwe lappen onder de ogen?

Het doorslapen van je baby is een proces tussen hoop en vrees. Elke avond denk je: dit wordt de nacht. Nu gaat ze weer gewoon een hele nacht slapen. En tegelijkertijd denk je: misschien blijft het wel voor altijd zo. En dan ga je googelen op ‘baby vier maanden doorslapen’ en dan lees je allemaal kwaaie reacties dat ‘een kind op die leeftijd nog helemaal niet door hoeft te slapen dus waarom google je dit überhaupt en wat ben je voor een luie kleremoeder’.

Arme ouders

Natuurlijk sta ik met alle liefde naast het bed van mijn dochter. Troost ik haar, warm ik een flesje voor haar op, zing ik liedjes. Als het moet, doe ik het de hele nacht. En we zijn nog bofkonten ook. Janne heeft niks, huilt amper, is verder nooit ziek. Het is een modelbaby.

Vandaar dat mijn vriend ook telkens zei: moet je zien hoe moe wij al worden van een week slecht slapen. Moet je nagaan hoe moe je kunt worden van een huilbaby. Arme ouders.

En ik verbaasde me er ook over hoe snel ik was vergeten hoe het de eerste maanden ging. Hoe ik haar toen om de drie uur aan de borst had. En hoe zo’n nachtelijke voedingssessie toen nog gewoon een uur duurde. Dat waren pas nachten. Maar je brein reset zichzelf zodra je weer gewend bent aan lange nachten zonder onderbrekingen.

Ze slaapt inmiddels weer door. Is weer haar eigen, vrolijke zelf. En wij dus ook. Maar ik zal dat hele doorslapen niet meer for granted nemen. Een slapende baby is goud. Vergeet dat niet.


Om de week blogt journalist en schrijfster Nynke de Jong (31) voor VIVA Mama. Ze woont samen met Tom en is onlangs bevallen van dochter Janne.

Lees ook: