Nieuw voor Nynke: Slaap

Deze rubriek is natuurlijk hartstikke confronterend voor mij. Ik, die al die voorspelbare valkuilen van het moederschap handig zou omzeilen. Haahahaha. Ik zal het maar verklappen: ik ben een wandelend moedercliché. Ik huil tegenwoordig bij reclames met baby’s erin. Ik huil bij nieuws over kinderen in nood. Ik huil bij de foto’s van mijn bevalling, foto’s waarop ik óók huil, dus noem dat maar meteen het moederschap-droste-effect.

En waar ik ook voor zou waken, was dat ik het tegenover andere mensen niet de hele tijd over mijn nachtrust zou hebben. Slaaptekort is voor mietjes. Vroeger zat ik na het stappen en drie uur slaap ook gewoon halfdronken in de collegebanken. Dus nu zou ik dat ook prima kunnen. Zoals ik in mijn studententijd altijd zei: koffiepad onder de tong en gáán. Qua slaap mogen we – zoals ik hier al eerder vertelde – ook helemaal niet klagen. Janne slaapt hartstikke goed.

En toch hè. Hoe ik het ook probeer te voorkomen: ik ben moe. Niet altijd zo moe dat ik met mijn hoofd over de grond sleep of dat ik halverwege kroeggesprekken met mijn hoofd in een bak met nacho’s in slaap val, maar wel gewoon moe. Het is er altijd. Sluimerend. Dat net-niet-uitgeslapen gevoel. Dat ‘ik zou best wel even een dutje kunnen doen’. Dat ‘ik voel nu echt wel dat ik vanochtend om zes uur wakker was’.

En dan zou je dus zeggen: ga eens wat vroeger naar bed, Nynke de Jong. Daar doe ik dus ook echt wel mijn best voor. Maar soms lijkt het alsof ik om negen uur één keer met mijn ogen knipper en het vervolgens ineens elf uur is. En er van mijn hele voornemen weer niks is terechtgekomen omdat ik zo nodig weer de Televizierringuitreiking wilde kijken. En nog belangrijker: ’s nachts is mijn slaap minder diep dan voorheen, omdat ik automatisch wakker word van elk huiltje van mijn dochter.

Laatst was ik voor het eerst een nachtje niet thuis, ik was met vrienden in Maastricht. Onder hen nog wat andere jonge moeders. We zouden weer eens ouderwets vreselijk aan de gin-tonics gaan en vervolgens uitslapen alsof we weer 21 waren. Om tien uur ’s avonds konden we de ogen al niet meer openhouden. We hebben het nog tot middernacht weten te rekken, maar daarna konden we de lokroep van de hotelboxspring niet meer weerstaan. Om vervolgens allemaal redelijk beroerd te slapen, omdat we inmiddels allemaal zo geprogrammeerd zijn dat we van elk kuchje of kreuntje wakker worden.

Dit is ons leven nu. Zoals alle jonge moeders voor ons al hadden voorspeld. Slaap is een soort heilige graal geworden. Een nacht doorslapen is het grootste cadeau dat iemand je kan geven. Als je dan maar niet van elk kuchje wakker wordt.


Om de week blogt journalist en schrijfster Nynke de Jong (31) voor VIVA Mama. Ze woont samen met Tom en is onlangs bevallen van dochter Janne.

Lees ook: