Noah: ‘Als je belooft dat je niet wegloopt, trakteer ik je op koffie bij Starbucks,’ zeg ik

noah

Na een pijnlijke break-up besluit Noah (32, accountmanager bij een uitgeverij) weer te gaan daten. In VIVA vertelt hij elke week over zijn nieuwe leven als single.

Menno logeert met zijn laatste vlam in Düsseldorf. Ik pas op Babe. Gisteren merkte ik al dat mijn vriend en ik anders denken over hondengedrag. Als ik op de bank lig, springt de zwarte labrador boven op mij alsof ze denkt dat ze nog een puppy is. Ze schooiert voor het aanrecht. En ze duwt staand op haar achterpoten de deurklink van de slaapkamerdeur omlaag zodat ik elke ochtend wakker word naast een scheten latend zwart varken. Af en toe droomt ze, een schattige mengelmoes van gezucht en gekerm. Maar een potige labrador hoort niet in bed en ik hou simpelweg niet genoeg van Babe om daar in één weekend aan te wennen.
‘Aangebrande tosti!’ Ik leg dezelfde intonatie in mijn stem als Menno altijd doet. Babe duwt haar kop tussen mijn benen en schudt ermee wanneer ik haar kroel. Ze gromt tevreden. ‘Vooruit dan maar,’ zeg ik. Ik zoek op de eetkamerstoel de roze nylonriem. Wanneer Babe die hoort rammelen, rent ze blaffend naar de voordeur.
Het is best aangenaam, de buitenlucht. Zonder Babe had ik deze hele zaterdag waarschijnlijk op de bank gehangen met een bak magnetronpopcorn met een dun laagje chilipeper erover. Twee leuke dames begroeten me. Als ze door hun knieën zakken om Babe te aaien, begrijp ik de extra charme van een hond voor Menno. Een van de vrouwen praat met hoge stem. De leukste van de twee vraagt hoe oud Babe is en tikt met de rug van haar hand tegen de natte hondenneus. ‘Wij hadden een Friese stabij.’ Ik knik braaf terug omdat ik geen idee heb of ze een hond, een hangoorkonijn of een paard bedoelt. Ze neemt een slok uit haar glazen Dopper en drupt water over Babe, die het springend oplikt. Goed idee voor de volgende keer. Drinkwater meenemen.
Als de dames doorlopen, stuur ik Menno een foto van het propvolle poepzakje dat ik in de prullenbak gooi. Ik let niet goed op. Met riem en al stuift Babe de struiken in. Ik zet de achtervolging in, maar Babe is vlugger dan ik.
Is ze gesteriliseerd? tik ik.
Bedoel je mijn nieuwe liefde of Babe? Menno stuurt een lachende smiley. Ik klik het gesprek weg en zoek verder tussen de bosjes. Waarom noemde Menno zijn hond niet gewoon Simba of Harley? Ik lijk wel een dronkenlap die zojuist ruzie heeft gehad met zijn vriendin en nu kermend door het park drentelt.
‘Baaaabe?’
Eindelijk zie ik haar. Ze speelt met een Boomer-hond wiens bazin zichtbaar geïrriteerd om zich heen kijkt omdat er weer een aso in het park zijn hond los laat lopen. Pas als ik de roze riem weer vasthoud is mijn stem wat rustiger. ‘Sorry,’ zeg ik tegen de chagrijnige dertiger die dik ingepakt naar me staart. ‘Als je belooft dat jij niet wegloopt, trakteer ik je op koffie bij Starbucks.’
‘Ik ga voor een latte.’ Ze heeft de meest schattige sproeten die ik ooit zag.
Ik glimlach terug. Menno kan trots op me zijn.

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Noah’s column komt uit VIVA-2020-06. Dit nummer ligt t/m 11 februari in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «