Noah: ‘Ik zwaai de deur open. Mijn ex-vriendin die nooit iets aan haar nagels deed, heeft opeens gelnagels’

noah

Na een pijnlijke break-up besluit Noah (32, accountmanager bij een uitgeverij) weer te gaan daten. In VIVA vertelt hij elke week over zijn nieuwe leven als single.

Het driftige gebonk op de voordeur verraadt dat het Lieke is. Haar stem klinkt vol ongeduld, en wanneer ik naar haar zin te langzaam naar de deur slof, kleppert de brievenbus.
‘Ook een goedenavond.’
‘Ik wil met je praten.’
Ik zwaai de deur open. Lieke bekijkt de bovenste envelop op het haltafeltje: een offerte van een tuinman. Ik denk over een nieuwe schutting en plantenbakken met winterharde palmen. Wanneer ze ziet dat de envelop nog gesloten is, legt ze hem terug.
Mijn ex-vriendin die nooit iets aan haar nagels deed, heeft opeens gelnagels. Of is dat die Shellac waar die schoonheidsspecialiste van vorige week het over had? Een superlieve vrouw, verzorgd en grappig. Maar zo oppervlakkig dat ik het bij één date heb gelaten. Werkelijk nergens had ze een mening over. Wat dat betreft mis ik Lieke wel. Die heeft altijd haar zegje klaar. Als ze iets aan haar driftbuien had gedaan en onze relatie niet zo snel had opgegeven, waren we waarschijnlijk nog samen.

‘Mis je mij weleens?’

‘Lieke, we zijn al vijf maanden uit elkaar.’
‘Ja?’ Ze kijkt me vorsend aan.
Natuurlijk mis ik haar. Best veel zelfs. Maar nu we een tijdje zonder elkaar leven, besef ik dat er tussen ons te veel mis was om ooit weer samen te komen. Ik hield dingen achter. Gevoelens. Was bang voor ruzie, waardoor ik te veel pikte. Ik dronk zelfs Heineken 0.0 voor haar. Het ergste is dat ze me van de ene op de andere dag verliet. Pats. Boem. Verhuisd zonder aankondiging. Die vertrouwensbreuk voelt voor mij alsof de rots die we ooit waren, doormidden is gehakt en is gespleten. Dat valt niet meer te lijmen. Het wordt nooit meer stevig.
‘We kunnen toch weer een keer uit eten? Gewoon? Casual?’
Ik kijk naar haar. Haar oude linnen tasje is vervangen door een leren exemplaar van Michael Kors. Mijn zus had Lieke de tas zien afrekenen en zei al zoiets tegen me.
‘Dat lijkt me niet zo’n goed idee, Lieksel.’
‘Ik heb heus mijn leven weer ingevuld, Noah. Ik leer. En ontdek. Maar ik mis onze gesprekken. Onze vertrouwdheid. Onze pyjamadag na een feest en dan ’s avonds pizza bestellen.’
‘Dat hoort bij een break-up, Lieke. Dat wist je toch van tevoren?’ Ik ben klaar met haar gedrein. Maandenlang was ik ziek van haar plotselinge vertrek. Ik begreep niet waarom ze na acht jaar niet met me praatte als ze zo ongelukkig was.
Lieke zet haar wasbeerogen op. ‘Ik kom altijd thuis in een leeg huis…’
‘Onzin. Je hebt alle spullen meegenomen.’
Liekes neusgaten sperren zich.
‘Mijn tafel,’ ga ik door. ‘Mijn Arne Jacobsen-lamp. Het dressoir waarvan ook ik de helft had betaald. Het stervensdure servies dat jij zo graag wilde hebben. Kom, Lieke. Zo leeg is je huis toch niet?’
De deur slaat zo hard dicht dat de buren moeten denken dat ik stiekem een dinosaurus als huisdier heb. Vanuit het keukenraam zie ik hoe Lieke haar arm richt op een bijna nieuwe Volkswagen. De oranje lichten knipperen en ze stapt in. Mijn mond zakt open.
Heeft mijn ex een nieuwe vriend en is dit zijn auto, of heeft ze de loterij gewonnen?

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Noah’s column komt uit VIVA-2019-49. Dit nummer ligt t/m 10 december in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «