Noah: ‘Even denk ik dat het Gitte is die afbelt, maar ik hoor een mannenstem’

column Noah

Single Noah (33, accountmanager bij een uitgeverij) vertelt elke week over zijn date-avonturen.

Het waren een paar drukke dagen. Zoals elk jaar was ik met mijn collega’s naar een inkoopbeurs. Dat blijft leuk om zelf te doen, ook al voelt het dit jaar als een mager aftreksel. Al tijdig kregen we instructies. Enkel op bepaalde paden lopen. Alleen naar dát toiletblok, niet meer dan twee personen aan de verkooptafel en niemand mag zonder afspraak en omslachtig vragenformulier met me praten. Ik mis Hans, de inkoper die onlangs overleed. Zijn uitvaart was er een vol droefenis. Blijkbaar zat Hans meer in de boeken dan tussen de mensen. Ik ben blij dat ik ben gegaan.

Lees ook:
Noah: ‘Ik kus haar op haar kruin, en wieg haar voorzichtig’

Wanneer de laatste displays in de auto liggen, de allerlaatste dozen met leesexemplaren en folders zijn opgeruimd, de banners, boekenleggers en laptops zijn ingepakt, klik ik mijn gordel vast. Vandaag ga ik Gitte ontmoeten. Na maanden van sexting en flirterijen is dit de dag dat ik Limburgs zoervleisj ga proeven en eindelijk zie hoe Gittes woonkamer er in het echt uitziet, zonder een tweedimensionaal scherm tussen ons.

Ik ben best nerveus. Daarom rijd ik eerst naar huis voor een lange douche, een schoon overhemd en stiekem ook een nét wat mooiere boxer dan die ik nu draag en die na een dag ‘beurzen’ best verschoond mag worden.

Kirsten is op haar werk, ik heb het huis voor mij alleen. Stiekem streel ik mezelf in de badkamer, masturbeer zonder klaar te komen. Aan mezelf zitten voelt nu prettig en opwindend, het uitstellen van mijn orgasme is een soort voorpret. Na het scheren doe ik aftershave op en trek de stippensokken aan die Gitte me laatst stuurde (‘echte mannen dragen ballen’). Dan herinner ik me de thrillers die ik voor Kirsten op de beurs lospeuterde bij een collega. Ik leg ze op het aanrecht met een lief briefje.

‘Echte mannen dragen ballen’

Met nog steeds mijn auto boordevol werkspul dat geen hond wil jatten, stel ik de navigatie in. Kolere, wat een eind. Twee uur en drie minuten. Honderdzestig kilometer. Ik mag blij zijn dat ik een tankpas van de zaak heb. Bij de bloemist koop ik een boeket met van die grappige minikooltjes erin. Wanneer ik optrek en de ringweg oprijd, gaat mijn telefoon. Een kort moment denk ik dat het Gitte is die afbelt, maar het is een mannenstem.

‘Hé Noah! Met mij!’ Ik herken Ties direct. ‘Ik zag dat je een paar keer hebt gebeld, maar je hoeft je om mij geen zorgen te maken.’ Hij giechelt. Een totaal onbekende vrouwenstem op de achtergrond. Zoengeluiden. Een man die roept vanuit een tuin? De keuken? Ties die opnieuw giechelt. ‘Ik ben zo klaar met dat coronagedoe. Ik woon tijdelijk even bij mijn nieuwe liefdes: Carin en Stefan.’

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Dit verhaal komt uit VIVA-2020-43. Dit nummer ligt t/m 27 oktober in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «