Noah: ‘Het gemak waarmee Kirsten ervan uitgaat dat zij hier met kerst nog woont, irriteert me’

column Noah

Single Noah (33, accountmanager bij een uitgeverij) vertelt elke week over zijn date-avonturen.

Kirsten en ik maken ons zorgen over mam. Ze verwisselde mij met een boodschappenbezorger en is regelmatig in de war met woorden. Zo vroeg ze om ‘roze vis’ toen Kirsten boodschappen voor haar ging halen. Ze bedoelde zalmfilet. We checkten onze agenda’s voor een afspraak met haar huisarts. Kirsten en ik willen allebei mee, maar door dat coronagedoe is er maar plek voor één begeleider. Na overleg wordt dat Kirsten.

In de uitverkoop vond ik in de supermarkt vier chocoladeletters voor de prijs van één. Gelukkig lag er nog een K tussen en die stopte ik vanmorgen in Kirstens schoen. Sint is alweer in Spanje, maar mijn zus zal begrijpen dat ik haar waardeer. Op mijn werk is het druk. Ik rond de begroting af voor 2021. Dat is nogal een klus, want ik moet niet alleen kijken naar de cijfers per retailer, maar ook naar die van de verschillende uitgeeffondsen. En dan ook nog voor papieren boeken, e-boeken en audioproducten.

Lees ook:
Noah: ‘Ik ben te weinig op bezoek geweest bij mijn moeder. Ik merk dat ze af en toe in de war is’

Tussendoor plan ik alvast mijn eerste eindejaarsgesprekken met grote accounts. Hierin bespreken we onze plannen en verwachtingen voor het nieuwe jaar. Collega’s spreken dit jaar hun klanten via Teams, maar ik heb zo’n beperkt aantal grote accounts, dat ik wél persoonlijk afspreek. Meestal in een kantoor waar we anderhalve meter afstand kunnen houden.

‘Zetten we dit jaar een boom?’ Het gemak waarmee Kirsten ervan uitgaat dat zij hier met kerst nog woont, irriteert me. Ik begrijp dat ze niet in vier maanden een huis vindt, maar de laatste huurwoning die ze via via kreeg aangeboden, wees Kirsten af omdat die op vierhoog was zonder lift. Ze is net veertig. Ik haal mijn schouders op en kijk haar aan. ‘Voor mij hoeft het niet. Maar als jij een boom wilt kopen, mag je hem ook zelf weer opruimen.’ Kirsten heft haar handen. ‘Laat maar!’ Ze klinkt grumpy. Ik trek mijn mondkapje en autosleutels van de kast en mompel iets over een boodschap doen. Ik heb zo geen zin in dit soort gezeik.

Het lijkt wel of ik weer samenwoon met Lieke, maar dan in haar slechte periode. Ik mis mijn huis. Ik mis mijn territorium. Ik wil in mijn blote piem rondlopen na het douchen tot mijn lichaam is uitgewasemd. Ik wil mijn teennagels weer knippen op de bank en scheten laten en afspreken met Menno en Ties en bier drinken en pokeren of een belachelijke horrorfilm kijken. Via de carkit bel ik Ties. ‘Hey guapa!’ Hij is aan het gamen met Stefan. ‘Waarom kom je niet gezellig hier? We hebben net pizza besteld.’ Ineens zakt zijn stem. ‘En Carin vindt jou errug leuk.’ Ik denk aan de vrouw met de elfenlook en het lange rode haar en schakel naar de vijfde versnelling.

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Dit verhaal komt uit VIVA-2020-50. Dit nummer ligt t/m 15 december in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «