Noah: ‘Ik bel haar niet meer. Ze irriteert me nu al’

noah

Na een pijnlijke break-up besluit Noah (32, accountmanager bij een uitgeverij) weer te gaan daten. In VIVA vertelt hij elke week over zijn nieuwe leven als single.

Uit fatsoen knuffel ik nog even met haar, mijn beddenfee met de grote borsten. Ze is geil. Ondernemend. Een tikkeltje dominant. Ik wist niet dat ik dat zo lekker vond. Maar die berensloffen, hè. Die blijven me aankijken van onder haar bureau. En de smerige kattenharen die continu in mijn mond plakten. Niets tegen katten, maar in bed hoef ik ze niet. Ja, poesjes, sexy en gretig als de hare. Toen ik net mijn condoom dichtknoopte en in een tissue in haar toiletemmer propte, bedacht ik dat Miss Courgette – ze was de avond dat ik haar ontmoette nogal trots op haar courgettesoep – en ik geen match zijn. Zij is volgens mij op zoek naar een partner. Iemand om samen mee te koken, vrienden te ontvangen. Het is het type vrouw dat ondergoed voor je koopt.

Lees ook:
‘De oude Noah zou nu zijn geweten laten spreken. De nieuwe Noah denkt: fok jou.’

For God’s sake, ze drinkt Pisang Ambon-jus d’orange! 
‘Zie ik je nog?’ vraagt ze. Met twee armen achter haar rug sluit ze haar beha. Zwart, goedkoop kant. Maar wel 
die heerlijke borsten.
‘Ik bel je,’ beloof ik. 
‘Wel doen, hè?’ Ze knipoogt. 
‘Ik ken nog een paar andere sexy trucjes.’
 Ze maakt me nieuwsgierig. En toch voelt het niet goed. Met iemand afspreken puur voor seks is koud als ik nu al weet dat ik verder niets met haar wil. Er zullen met haar nooit dinner parties met vrienden komen. 
Ik denk aan Menno die op 
haar bank vol kattenhaar recalcitrant Pisang Ambon drinkt. 
‘Mag ik meelachen?’
Ik geef haar een zoen en twijfel een seconde. Ze klemt haar lijf octopusserig om me heen. Dan zie ik de zwarte panty weer op de grond liggen, als een dooie rat, en weet ik het zeker. Ik bel haar niet meer. Ze irriteert me nu al.


‘Is ghosten wat ik denk dat het is? Haar negeren?’

‘Je moet haar gewoon ghosten,’ zegt Menno die avond. Ik hoor zijn maag knorren. ‘Anders blijft ze nog weken achter je aan hobbelen als een baby-eend. Tenzij je nog een paar keer goed wilt ringsteken.’ 
‘Is ghosten wat ik denk dat het is? Haar negeren?’ 
Menno kijkt me zwijgend aan. 
‘Dat is toch asociaal?’
 ‘Het is in elk geval duidelijk, Noah.’
 Ik denk na over Menno’s woorden. ‘Ik gaf haar drie zoenen op haar wang toen ik vertrok. Dat snapt ze toch wel?’
 Menno staat op. Hij is klaar 
met dit onderwerp. ‘Heb jij al gegeten?’ Met zijn hoofd half in de koelkast trekt hij er een bak shoarma en een schaaltje knoflooksaus uit. ‘Bak ik voor het fatsoen nog pita’s, of eten we het zo?’ Hij bukt en rommelt in een aanrechtkastje, op zoek naar een pan. 
Ik laat een harde scheet om tegendraads te zijn. Ghosten. Dat vindt toch niemand leuk?

Of moet ik niet zo veel over die dingen nadenken? 
‘Die knoflooksaus gaat op, hoor.’ Menno likt zijn vinger af. ‘Van de Turk. Lekkerder krijg je ’m niet.’ Hij duikt opnieuw in de koelkast. Ik denk dat hij twee bier pakt. Maar wanneer hij me weer aankijkt, houdt hij een stevige courgette voor zijn kruis. We proesten zo hard 
dat we te laat merken dat de bakboter aanbrandt.

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Noah’s column komt uit VIVA-2019-42. Dit nummer ligt t/m 22 oktober in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «