Noah: ‘Ik vind mezelf een lul als ik het zeg. Zou Gitte weten wat ik denk?’

column Noah

Single Noah (33, accountmanager bij een uitgeverij) vertelt elke week over zijn date-avonturen.

Meteen als ze de deur opendoet, voel ik teleurstelling. Gitte, de dildokoningin die altijd in is voor een potje bijzonder stoute webcamseks, is in werkelijkheid een grijzig muisje. In de deuropening staat een kleurloze vrouw die tot mijn borst komt in een oubollige spijkerbroek en een tuttige blouse. Droeg ze tijdens het Facetimen vaak sokken, nu zie ik crèmekleurige gympies met klittenbandsluiting. En waarom miste ik dat haar wenkbrauwen doorlopen in één lange?

Lees ook:
Noah: ‘Even denk ik dat het Gitte is die afbelt, maar ik hoor een mannenstem’

‘Wat ruikt het hier lekker!’ roep ik. Ik geef haar de bloemen en twee boeken die ik van de beurs meenam; een oorlogsverhaal over twee zussen en een boek van een Britse tv-kok. ‘Dank je,’ zegt ze afgepast en legt alles op een keukentafel met een geblokt kleedje erop. ‘Ik lees geen romans. En met al die moderne kookfratsen maak je mij ook niet blij. Maar ik ben dól op bloemen.’

Wekenlang verdrong ik het idee dat Gitte misschien niet mijn droomvrouw was. Ik vond haar zo grappig, zo bijdehand. Dat moést wel klikken. Daarbij is ze al zeven maanden, sinds de eerste lockdown, mijn stoute maar veilige sextin-partner. Nu zie ik haar in het echt, zonder computerscherm met een doos tissues ervoor en zonder de dildo die Gitte vaak gebruikt. Gisteren appte ze nog dat ze mijn lichaam vanavond gaat inzetten als haar sextoy.

Hoe is dit mogelijk? Wilde ik in Gitte zo graag mijn droomvrouw zien? Was het eenzaamheid, geilheid? Of vertekent een computer? Voor me staat een vreemde. Een saaie, zouteloze vrouw. Afgelopen weekend lachten we nog met elkaar. Kwamen samen klaar. Ik weet hoe haar vayayay of hoe Gitte het ook noemt eruitziet. Hoe haar borsten klotsen als ze zichzelf bevredigt. Hoe ik een tinteling voelde als we de dag doornamen. Was het een vlucht? Angst voor eenzaamheid in coronatijd? Of ben ik apengeil gefocust geweest op de dingen die ik wilde zien?

Lees ook:
Noah: ‘Ik kus haar op haar kruin, en wieg haar voorzichtig’

In de woonkamer staat een gedekte tafel. Erop een kristallen kandelaar. Ze heeft uitgepakt. Ik ruik iets. Een muffige lucht. Champignons? Gesmoorde zilveruitjes? Dan besef ik dat het Gitte zelf is. Een soort talg, vermengd met een bloemig parfum. Ik schuif aan tafel, vind het zoervleisj oprecht lekker, eet zelfs de gekookte aardappelen op en de rode kool. Maar ik blijf de geur van oorsmeer ruiken.

Ik vind mezelf een lul als ik het zeg: ‘Mijn eten valt niet goed. Sorry. Vind je het erg als ik naar huis rijd?’ Zou Gitte weten wat ik denk? Ik sta op, ruim de tafel af en druk demonstratief mijn hand tegen mijn maag. Wat een eikel ben ik. Een lafbek. En vol schaamte en zelfhaat beloof ik Gitte dat ik haar de volgende dag bel. Als ik opgelucht mijn motor start, zwaait ze me uit. Achter haar liggen op het aanrecht de bloemen nog in het plastic.

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Dit verhaal komt uit VIVA-2020-44. Dit nummer ligt t/m 3 november in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «