Noah: ‘Ik voel me een voyeur, een foute man, maar ik kan er niets aan doen’

Column Noah

Single Noah (33, accountmanager bij een uitgeverij) vertelt elke week over zijn date-avonturen.

Het was leuk om met Menno te cruisen. Eerst over de snelweg en daarna een stop bij McDrive. Ik had nog
best een cappuccino gelust, maar de opmerking van de dronken griet over mijn zwarte pik maakte me kotsmisselijk. Ik ben geen lustobject of lollig experimentje.

Alleen voor de tv voel ik me Remi. Ik heb de serie Lupin opgevreten. Bridgerton smeet ik uit mijn playlist. Wat een hysterisch en plat gezever. Nu kijk ik The lawyer. Het begint in elk geval goed. En ik wacht op Orakel, het nieuwe boek van Thomas Olde Heuvelt. Het is aan de literaire kant, maar elke zin van die man is een kunstig uitgedacht sprookje. Ik mis het sporten. Soms maak ik wat boksbewegingen of doe wat aan touwtjespringen in mijn achtertuin, maar het voelt allemaal knullig. Hardloopschoenen aan dan maar.

Lees ook:

Noah: ‘Ze zijn een beetje fout met hun lange paarse nagels’

Het duurt langer dan normaal voor ik in de goede flow zit, maar wanneer dat lukt, ren ik heerlijk. Ik hoor het gebonk van mijn schoenen op het asfalt, het geluid van mijn ademhaling die de liedjes in mijn koptelefoon overstemt. Tegen een boom staat een damesfiets. Dat verbaast me.Wat een vreemde plek. Is hij gejat?

Hij staat er alsof hij voorzichtig is geparkeerd. Er is niemand in de buurt. Op de bagagedrager ligt een paar wanten, antracietkleurig met opgestikte parels. Ik vertraag mijn pas uit nieuwsgierigheid, maar met een vleugje onrust. Wanneer ik het bospad verder afkijk, verschijnt in de verte een lichte vlek. Langzaam kom ik tot stilstand, puf een paar keer om mijn ademhaling onder controle te krijgen en sluip het pad op. Tegen een boom staat een stelletje.

Een vrouw duwt zichzelf met gekromde ellebogen tegen de bast, haar benen gespreid. Een stuk van een paardenstaart zwiept onder een muts vandaan. Antraciet. Ik durf te zweren met parels. De lichte vlek die ik zag zijn de billen van een man. Zijn broek hangt onder zijn knieën, een stuk gestreept katoen slobbert erboven. Brutaal houd ik stil. Er is niemand om me heen. Ik voel me een voyeur, een foute man, maar ik kan er niets aan doen.

Na al die dagen vol saaiheid en de laatste keer seks met Gitte, vier maanden geleden en ook nog via een scherm, is het opwindend om dit tafereel te zien. De vrouw kreunt zacht en ik merk dat ik stijf word. Voorzichtig, er mag geen takje knappen, verschuil ik me achter een boom en duw mijn penis over mijn elastische broekband. Ik betast mezelf. Wat voelt het goed, het koude briesje over mijn piemel, stijver dan maanden. Het stiekeme sjorren. De roze billen voor me bewegen vlugger. Ik ben zo fout. Dit is zo lekker. Nog voor ik de man hoor grommen, kom ik zelf klaar.

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.