Noah: ‘Ik voel me triest. Alsof er iets is mislukt. En ik zal Gitte missen’

column Noah

Single Noah (33, accountmanager bij een uitgeverij) vertelt elke week over zijn date-avonturen.

Thuis ligt Kirsten languit op de bank in een pandapyjama. Op haar buik staat een kommetje Pombär-chips. Ik plof naast haar op de bank. Vierenhalf uur zat ik in de auto voor mijn dreamdate en dan blijkt de vrouw in wie ik zeven maanden investeerde, met wie ik klaarkwam tijdens opwindende gesprekken, met wie ik sprak over een weekendje samen weg, een ontgoocheling.

Ligt dat aan mij? Aan Gitte met haar blouse met een patroon van lachende wolkjes en knipogende zonnetjes? Ik zag haar vaker in lingerie dan in haar kleding. En was ze in telefoongesprekken goedgebekt en megagrappig, in het echt haperde elke zin. Het gesprek ging moeizaam. Ik wilde haar niet aanraken, knapte af op haar lichaamsgeur. En nu ben ik boos op mezelf. Kloterig internet.

Lees ook:
Noah: ‘Even denk ik dat het Gitte is die afbelt, maar ik hoor een mannenstem’

‘O jee,’ zucht Kirsten als ik haar vertel over de deceptie. ‘Ik bel haar morgen, dan leg ik het uit en maak hier een einde aan. We passen niet bij elkaar.’ ‘Dat is duidelijk, Noah. Waarschijnlijk weet Gitte dat zelf
ook al. Vrouwelijke intuïtie. Zintuigen werken maar matig door een kabel of 5G heen.’ Ik vind het oprecht jammer. En volkomen kut wat ik heb gedaan. ‘Ik ben thuis’ app ik naar Gitte. Ze stuurt een duimpje terug. Geen kusje.

‘Je hebt gelijk,’ zeg ik tegen Kirsten en pak een handje chips. Voor ik het weet, eten we de kom samen leeg. ‘Filmpje?’ vraagt Kirsten. We kijken naar Duplicity, een stokoude thriller met Julia Roberts die we al eens hebben gezien. Halverwege stoppen we om vegetarische bitterballen te frituren. Gitte heeft twee keer geappt. Eerst een foto van de bloemen die ik voor haar meebracht. Ze staan in een kristallen vaas.

Het tweede bericht is een lang betoog over waarom ze geen klik voelde – ze vond me pedant en ‘geesteloos’ – en ons contact wil stopzetten. Ondanks het schuldgevoel en misschien ook teleurstelling dat ons leuke contact niet bleek te werken in de live-modus, voel ik me opgelucht. Ik lees het bericht voor aan mijn zus die komt aanlopen met een portie bitterballen op een servet met kerstmannetjes.

‘Jij mag je kast weleens uitmesten.’ Ik knik schaapachtig. Voel me triest. Alsof er iets is mislukt. En ik zal Gitte missen, ons contact. Kirsten propt een bitterbal in mijn mond, opzettelijk onhandig zodat er mayonaise op mijn wang terecht komt. ‘Het scheelt je heel wat pendelen tussen Utrecht en dat gat bij Roermond.’ Ik smeer de mayo op haar neus. Ineens giert Kirsten het uit en al mijn stress schiet los. Het is te melig voor woorden hoe we samen over de bank rollen terwijl Kirsten een grapje maakt over het zoervleisj op Gittes hoofd.

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Dit verhaal komt uit VIVA-2020-45. Dit nummer ligt t/m 10 november in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «