Noah: ‘Nu Kirsten zichzelf in mijn huis heeft uitgenodigd, ben ik al mijn privileges kwijt’

column Noah

Single Noah (33, accountmanager bij een uitgeverij) vertelt elke week over zijn date-avonturen.

Het ijs in mijn hoofd is net weer een beetje ontdooid als Gitte me appt. Ze heeft me gemist en een nieuwe string gekocht. Wil ik hem zien? Ik kan mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Nu Kirsten zichzelf in mijn huis heeft uitgenodigd, ben ik al mijn privileges kwijt. Sexting in de woonkamer is geen goed idee wanneer mijn zus elk moment kan binnenvallen.

En in de slaapkamer, zelfs met de deur op slot, voelt het vreemd om mezelf op fluistermodus te strelen in de wetenschap dat mijn zus vlakbij is. Het is fijn om samen te eten en mezelf te laten verwennen door Kirsten die ineens mijn was bijhoudt, voor me kookt en de kapotte buitenlamp heeft gefikst, maar toch. Alle privacy is weg.

‘Sorry,’ zeg ik tegen Gitte als ik haar opbel in mijn auto. Met mijn handen braaf op het stuur klets ik over mijn vakantie. Ze hoort me uit en wanneer ik uiteindelijk mijn handwerk met het Britse meisje opbiecht, merk ik tot mijn stomme verbazing dat Gitte niet jaloers is, maar juist opgewonden raakt. Terwijl ik filerijd, vraagt ze wat ik heb gedaan en of ik naderhand mijn vingers heb afgelikt.

Lees ook:
Noah: ‘Ik kijk mijn zus aan en zie haar puppyblik te laat’

Ik vraag naar haar werk in de sportwinkel. ‘Alles trekt weer aan,’ zegt ze, half zingend door haar Limburgse dialect. ‘Gewichten kun je op internet bestellen, maar sportschoenen wil je passen en rackets moeten worden bespannen.’ Nog steeds laat Gitte me lachen met haar verhalen over ongeduldige jongemannen, dames met smetvrees en een verkeerd geleverde partij poreuze squashballen.

Voor ik het weet, ben ik op kantoor. Ik parkeer de auto in de garage, spring de lift in en… zie collega’s over hun bureau hangen. Een enkeling is al ingelogd in het bestelsysteem, maar bij de meesten staat onze homepage Boekblad nog open. ‘Hans is dood,’ zegt een collega. Ze wijst op een foto van een vijftiger op haar beeldscherm. Ik zie de foto van zijn gezicht, vijftien jaar ouder dan ik, en herken hem direct.

Hans: de vrijgezelle homo die op beurzen steevast vrolijk met me flirtte tijdens inkoopgesprekken. Hij wachtte altijd tot er een plekje vrijkwam aan mijn tafel. ‘Als ik toch eens tien jaar jonger was,’ knipoogde hij dan, ‘dan wist ik het wel.’ Ik flirtte lafjes terug, een beetje plagerig maar vooral voor extra omzet. Hans was een topvent en een goede klant. Zijn leven bestond uit boeken en lezen. En nu is hij dood.

‘Het ene moment leef je volop, dan ga je dood aan een hartaanval. Hans is mijn wake-upcall’

‘Gaat er iemand naar de uitvaart?’ vraagt mijn manager. Ik steek mijn hand op. Dan begint de werkdag, lauwer en rustiger dan normaal. Zo gaat dat dus. Het ene moment leef je volop, dan ga je dood aan een hartaanval. Hans is mijn wake-upcall. ‘Ik wil je zien,’ appt Gitte die avond. ‘Ik wil je pik in mijn mond en je handen in mijn haar en de geur van je aftershave in mijn kussen.’ Ik zie Hans. Het leven moet gevierd worden. Misschien is Gitte wel de vrouw van mijn leven. Het is tijd om dit keer écht af te spreken.

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Dit verhaal komt uit VIVA-2020-40. Dit nummer ligt t/m 6 oktober in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «