Noah: ‘Mijn ex was altijd al een knappe vrouw, ook al was ze eigenzinnig’

noah

Na een pijnlijke break-up besluit Noah (32, accountmanager bij een uitgeverij) weer te gaan daten. In VIVA vertelt hij elke week over zijn nieuwe leven als single.

Dan zoek je nog maar een keer.
Ik zucht. Ik heb geen zin om opnieuw alle dozen op zolder na te kijken. Als Lieke die klotebikini mist, had ze er beter op moeten letten. Of ze koopt maar een nieuwe. Wat kosten die dingen nou?
Pls?
Ik open Whatsapp opnieuw.
Wat moet je met een bikini? Ga je op vakantie 
of zo?

Gaat je niets aan.

Dan zoek je dat ding zelf maar. Doei.
Zeurt mijn ex niet naast me 
op de bank, nu is er het appbombardement. Bij het opstaan las ik Liekes eerste bericht over haar rode bikini. Ze heeft er wel zes, maar toch liep ik vóór mijn werk naar zolder. Ik checkte ook mijn eigen la met badkleding. Maar Lieke is weer eens iets kwijt en Noah moet dat oplossen. 
De groeten. 
Ik was niet gelukkig in onze relatie, de laatste paar jaar. Maar ik was wel tevreden. Ik dacht dat Liekes driftbuien te maken hadden met haar werk. Misschien met de baby van haar zus, die daar ineens was terwijl wij het onderwerp net voorzichtig bespraken. Ben ik blij dat we daar nog niet over uit waren. Dan zat ik nu met een kind. Met Liekes genen. Ineens was ze weg. Ik kwam thuis van mijn werk en al haar spullen waren ingepakt.

‘Boos fietst ze weg. De tas slingert aan haar stuur.
’

Zelfs haar meubels had ze verhuisd. 
Nu is ze ein-de-lijk stil, na bijna twintig appjes. Ik schenk een kop koffie in mijn spiksplinternieuwe mok. Ons oude huis is verkocht. Lieke kon het niet betalen, ik had geen zin om 
te blijven wonen in een leeggeroofd droomhuis dat stond voor ons, iets wat niet meer bestond.
 Gebonk op de voordeur. Nu 
op het keukenraam.
‘Doe open. Ik weet dat je thuis bent!’
Shit. Had ik maar nooit een verhuiskaart gestuurd. Ze is hier blijkbaar naartoe gefietst en houdt nu met veel enthousiasme haar vinger op de bel gedrukt. Het snerpende geluid kwelt me.
‘Hufter! Ik wil mijn eigendommen terug!’
Ze heeft haar haren weer blond geverfd, zie ik vanuit de keuken. Wallen onder haar ogen, verder ziet ze er goed uit. Mijn ex was altijd al een knappe vrouw, ook al was ze eigenzinnig. Excentriek, noemt Menno het. Ik open de deur. Ze wil naar binnen stormen, maar de ketting zit erop.
‘Geef die rode bikini terug!’ 
gilt ze.
‘Die draag ik nu zelf.’
Ze kan mijn grap niet waarderen, snuift minachtend. Uit een soort medelijden open ik de deur. Giftig van nijd wringt Lieke zich achter me langs. Met haviksogen loert ze rond. Dan rent ze de trap op en ik wacht op de onderste tree tot ze tien minuten later weer naar beneden stormt. In haar handen houdt ze een rieten strandtas. De pailletten erop in de vorm van een zon staan clownesk bij haar verwilderde gezicht.
‘Gevonden op zolder. Blijkbaar vergeten, maar deze tas is dus wél mooi van mij.’
Boos fietst ze weg. De tas slingert aan haar stuur.
 Boven zie ik dat alle laden uit mijn dressoir zijn getrokken. Losse vellen administratie, T-shirts, sokken en broeken slingeren door de kamer. Daarboven liggen mijn overhemden. Gekreukt. Schoenen zwerven tot onder het nachtkastje. Zuchtend zet ik beneden nieuwe koffie. Lieke is haar drift nog niet verloren. En dat allemaal voor een bikini.

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Noah’s column komt uit VIVA-2019-43. Dit nummer ligt t/m 28 oktober in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «