Noah: ‘Terwijl we aftellen, gaat mijn telefoon; wat een vreemd moment om te bellen’

column Noah

Single Noah (33, accountmanager bij een uitgeverij) vertelt elke week over zijn date-avonturen.

‘Op mijn knieën voor mijn moeders kerststal draai ik een nieuw vuurlampje onder het strooien dak, leg de ezel terug naast Josef en klop spikkels nepmos van mijn broek. Als ik de schakelaar indruk, flakkert het vlammetje weer. ‘Mooi,’ zegt mijn moeder. ‘En nu nemen we zo’n lekker ding met krenten erin.’ Ze wijst naar de oliebollen. Kirsten en ik kijken elkaar aan. Vorige week deed ma’s huisarts een klokkentest, een proef om dementie te ontdekken, maar dat was het niet. Er staat nu een afspraak bij een neuroloog. We moeten afwachten.

Lees ook:
Noah: ‘Ik had hier niet moeten komen, deze vrouw maakt me gek van verlangen’

‘Wanneer kun je in je nieuwe huis?’ Mijn moeder kijkt naar Kirsten. Het gezicht van mijn zus straalt. ‘Ik krijg elf januari de sleutel. Dat is een maandag.’ Mijn zus begint aan een verhaal dat ik al heb gehoord. Ik steek mijn duim naar haar op en trek in de keuken uit de koelkast de opgemaakte koude schotel. We hadden allebei geen zin om te koken. Drie jaar geleden vierden we oud en nieuw nog met ons zessen. Papa leefde nog, Lieke was mijn vriendin en Ismaël dronk dan wel geen champagne, maar hij at wel vier appelbeignets achter elkaar. We hadden beurtelings ons mooiste moment van het voorbije jaar gedeeld.

Het jaar daarop zwegen we omdat papa net was gestorven en er even geen enkel mooi moment over was. De volgende kerst had Lieke mij verlaten. En dit jaar kondigde Kirsten haar scheiding van Ismaël aan. Ik trek het folie van de schotel en duw twee weggegleden mandarijnenpartjes terug. Hoe staan we er volgend jaar voor? Vieren we kerst en oud en nieuw dan ook met ons drietjes? Werk ik nog voor dezelfde baas? Is mama er nog? ‘Waar blijf je nou?’ Kirsten roept me vanuit de woonkamer. Ik draai vlug de oven aan voor het afbakstokbrood, trek de kruidenboter uit de koelkast en draag de schotel naar de tafel.

Mijn moeder draagt haar rode jurk. Ze zit er zo lief bij. Snel druk ik een kus op haar kruin. Drie uur later klik ik op de bank de televisie aan en zoek de klok. Kirsten houdt de fles champagne vast. ‘Hopelijk wordt het een coronavrij 2021,’ zucht ze. ‘Ik kan wel wat avontuur gebruiken. Misschien een vakantie naar Nepal.’ ‘Nepal?’ Mijn moeders pupillen vergroten zich. ‘Dat ligt héél ver hoor! Hebben ze daar brood?’ Opnieuw kijk ik naar Kirsten. Dit is niet goed. De klok staat intussen op acht minuten voor twaalf. Wat was het een klotejaar. ‘Zoenen we elkaar met mondkapjes op?’ Nog vier minuten. Tik. Tak. Mijn telefoon gaat. Wat een vreemd moment om te bellen. Tien. Negen. Acht. Terwijl we hardop aftellen, kijk ik stiekem op mijn scherm. Bij het zien van de foto in mijn scherm, hef ik verdoofd mijn glas.

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Dit verhaal komt uit VIVA-2021-01. Dit nummer ligt t/m 12 januari in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «