Noah: ‘De blondine verstrengelt haar vingers met de mijne’

column Noah

Single Noah (33, accountmanager bij een uitgeverij) vertelt elke week over zijn date-avonturen.

Met een grote ijscoupe voor onze neus turen Menno en ik vanaf ons ligbed naar de zee. Een tropisch windje laat de ontelbare vlaggen wapperen. We zijn nog zes dagen in Nice. Daarom gaf ik Kirsten toestemming om de rest van deze week in mijn huis te logeren. Gedoe met Ismaël. Alweer. Sinds hij erachter kwam dat mijn zus een affaire heeft met een piepjonge docent, een collega van Kirsten, is hij ‘drietig’, zoals hij zelf kinderlijk huilt tegen Kirsten. Ze hield het niet meer met hem uit in één huis. ‘Eén weekje pauze, Noah, alsjeblieft? Daarna ruim ik mijn rotzooi wel weer op.’ Ik keek naar de zee, hoorde de meeuwen en de lachende kinderen op hun luchtbedden en besloot dat mijn vakantie zo veel wonderen voor mij deed, dat ik dat Kirsten ook gun.

’s Avonds eten we in een zijstraat van de winkelstraat op een terras tegenover een boetiek waar ze witte gehaakte tunieken verkopen. We aten er gisteren ook. Het dagmenu was goed en de serveerster, die geen enkel woord Engels spreekt, heeft ogen waar zowel Menno als ik van kwijlen. Lange wimpers tot aan haar wenkbrauwen. Glinsterende irissen. Godinnenoog, noemen we haar.

We eten lamsbout, gerookt op tijm in een rodewijnsaus, zo verfijnd dat ik mijn bord leegschraap met het laatste restje brood. Menno heeft nog een paar happen te gaan wanneer ze voor ons staan. Twee bloedmooie Britse dames. ‘Murderers! That cute little lamb!’ Ze wijzen naar Menno’s bord. Ik ben niet eens verwonderd — mijn vriend lijkt continu ‘aan’ te staan als het vrouwen betreft — als Menno de vriendinnen vraagt of hij de zonde kan goedmaken door ze te trakteren op een toetje. Tot onze vreugde trekken de dames er twee stoelen bij. Godinnenoog reageert geïrriteerd op het geschuif en wijst nukkig naar de lege tafel naast ons. We kiezen desserts en vragen om vier glazen dessertwijn. ‘Doe maar een fles,’ roept de Britse met amandelvormige ogen die een Aziatische achtergrond verraden. Stiekem schuift ze haar stoel dichter naar Menno… Ik lach naar de blondine met de zalmroze haltertop en de pastelroze shorts. De rollen zijn verdeeld.

De fles is leeg als we opstaan. Ons hotel is minder dan vijf minuten lopen. Aan het eind van de straat waar de maan schijnt over het park en het Place Massena met haar fontein, voel ik hoe de blondine haar vingers verstrengelt met de mijne. Haar vriendin klemt haar arm om Menno’s middel. Met zijn vieren lopen we terug naar het hotel. Lichtelijk verontrust, zoek ik contact met Menno. Beter gaat hij met zijn dame mee naar háár hotel. De vrouwen maken daarentegen geen enkele aanstalten om te splitten. Misschien voelen ze zich veiliger bij elkaar. Of ze vinden het wel grappig. Steeds opgewondener kijk ik naar Menno die stoïcijns als een zee-egel zijn sleutelkaart in de liftgleuf stopt.

Lees ook: Noah: ‘We kleden ons uit in een cabine en de leuke serveerster komt ons achterna’

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Dit verhaal komt uit VIVA-2020-35. Dit nummer ligt t/m 1 september in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «