Noah: ‘Ik geef Menno een boks. Geluk voelt soms zo ontzettend simpel’

column Noah

Single Noah (33, accountmanager bij een uitgeverij) vertelt elke week over zijn date-avonturen.

Ik geef een dot gas als ik optrek bij het zoveelste tolpoortje. Menno steekt zijn creditcard terug in zijn portemonnee. Ik laat het raampje open, verlang naar meer wind, maar als ik snelheid maak, stoort de herrie me. Ik draai het autoraam dicht en vertrouw op de airco.

‘Ik moet zo pissen.’ Menno schuift in zijn stoel en gaat rechtop zitten. In de achterbak ligt onze bagage. Het is bijna augustus, hartje zomer, en het leek me heerlijk om een week te ontsnappen aan alle ellende op mijn bord. Mijn collega’s kunnen me missen, de tankpas van de zaak geldt ook in het buitenland en de Côte d’Azur is prima te doen met mijn leasebak. Menno en ik hadden geen zin om te vliegen.

In noodgevallen ben ik binnen veertien uur weer in Utrecht als we om de beurt rijden. Alles zonder mondkapje. Zonder gedoe bij de gate. Op zijn telefoon googelt Menno naar hotels. ‘Vind je 370 euro per nacht te duur of oké?’ Hij doet zijn best om niet te grinniken. Dan heeft Menno iets gevonden wat hem aanstaat. Hij uit een vreemde indianenyell als de boeking gelukt is en ik sla af naar het tankstation voor een sanitaire stop en twee grote ijsjes.

De Promenade des Anglais in Nice lijkt eindeloos lang. Nog maar een paar jaar geleden geschiedde hier een bloedbad, maar vandaag lijkt het of er nooit iets is gebeurd. Gezinnen met kinderen en opblaaseenhoorns steken de straat over richting strand. Winkelend publiek kijkt over de witte reling naast de boulevard naar de drommen mensen in zwemkleding op de hoekige keien. Sommige bars hebben een privéstrand waar op opgespoten zand ligbedden staan opgesteld naast kleurige parasols. ‘Daar gaan wij ook liggen hoor,’ waarschuwt Menno me.

Als we voor een verkeerslicht wachten, steken er twee bloedmooie dames in bikini en wikkeljurk over. Ze dragen grote zonnebrillen en hun lippen zijn Hello Kitty-roze. Menno joelt. De vrouwen glimlachen zwoel en sexy naar ons. Ik heb zin in deze vakantie. Alles is hier anders en dat kan ik goed gebruiken. Eindelijk lijkt de wereld weer een beetje normaal. Flirtende mensen, kinderen met ballonnen en stokoude mannetjes op de blauwgeverfde stadsbankjes die we passeren. Zwetend sjokken we na het parkeren naar ons hotel.

Het is rustig op straat, maar gezellig. Overal wordt gelachen. Ik geef Menno een boks. Geluk voelt soms zo ontzettend simpel. Menno knipoogt terug en ik ken hem lang genoeg om te weten dat hij hetzelfde denkt. Direct na het inchecken, onze tassen liggen nog onuitgepakt op ons bed, haasten we ons terug de piepkleine lift in. ‘Vive la France,’ juich ik. Menno knipoogt terug.

Lees ook: Noah: ‘Liever ga ik douchen dan dat ik weer telefoonseks met Gitte heb’

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Noah’s column komt uit VIVA-2020-33. Dit nummer ligt t/m 18 augustus in de winkel of kun je hier online bestellen.