Noah: ‘Heb je na twee maanden een soort status of ben je dan nog aan het scharrelen?’

noah

Na een pijnlijke break-up besluit Noah (33, accountmanager bij een uitgeverij) weer te gaan daten. In VIVA vertelt hij elke week over zijn leven als single.

Ik vind het lastig om zo over the top verliefd te zijn nu mijn zus in een relatiecrisis zit. Alles aan Ilse is leuk. Zoals ze naast me zit in de bioscoop, haar handen tot knuisten gevouwen om haar sjaal, trappelende voeten als het spannend wordt. Haar grappen. Hoe ze haar Boomer-hond knuffelt. Haar spontaniteit. En haar zelfstandigheid. Soms stuurt ze me gewoon weg, zelfs wanneer we het heerlijk hebben samen. ‘Ik wil even tijd voor mezelf Noah. Het gaat me allemaal wat snel.’ Ze heeft gelijk. Voor mij kan het niet snel genoeg, zo zuigt deze vrouw mij haar wereld in.

‘Misschien moet je haar eens meenemen,’ zegt Kirsten. ‘Met Pasen of zo? Dan ontmoet ze meteen mama en Ismael.’
‘Hoe gaat het nu tussen jullie?’ Ik ontwijk Kirstens suggestie. Toen ik Ilse laatst vroeg of ze een kop koffie wilde drinken bij mijn moeder, sloeg ze dat af. Te klef, vond ze. En dat terwijl ik juist door haar in een fase van burgertrutterij zit. Het liefst maak ik al vakantieplannen met Ilse. In een cabrio naar Frankrijk. Kamperen in Italië. Of lochs bekijken in Schotland en dan elke avond naar authentieke pubs met namen als Dog and bear waar ze Shepherd’s pie serveren en waar de hotelkamers nog worden afgesloten met een grote bronzen sleutel. En ook al kent Ilse inmiddels de weg in mijn huis, toch begin ik niet over het onderwerp ‘vakantie’. We kennen elkaar twee maanden. Heb je dan een soort status of ben je nog aan het scharrelen?

‘Mwoah. Het is weleens beter geweest. Maar Ismael is de laatste tijd erg lief.’ Het pakje bokkenpoten dat Kirsten net op tafel zette, is leeg. Ik nam er geen. ‘Weet je, Noah. Als je zo lang samen bent met iemand, is het moeilijk om uit je comfortzone te stappen. Ismael is een goede man. Ik ben aan hem gewend. En aan het bidden, aan koken zonder varkensvlees en aan zijn dominante gedrag. Ik ben zelf ook niet makkelijk, weet je.’ Ik kijk naar mijn zus die opstaat en een appel uit de fruitschaal pakt. ‘Wil je ook een halve?’ ‘Maar ben je nog gelukkig met Ismael?’ vraag ik als ze weer zit. Op mijn schoot wankelt een schoteltje met een in partjes gesneden halve appel zonder schil.  ‘Ik vermaak me met mijn eigen dingen. Waar moet ik dan heen? Ik verdien niet zo veel dat ik net als jij in mijn eentje een huis kan kopen.’ Haar appel is op. ‘Maar wanneer neem je Ilse nou mee?’
Mijn zus wil niet meer verder praten, merk ik. Na een half uur stap ik op, ik heb afgesproken met Ties. We nemen afscheid en tijdens de rit naar Ties denk ik alleen maar aan wat ik dacht te zien aan Kirsten.

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Noah’s column komt uit VIVA-2020-14. Dit nummer ligt t/m 7 april in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «