Nooit meer nieuws…

Ik begin mijn werkdag vrijwel altijd op dezelfde manier. Beeldscherm aan, browser open, Telegraaf.nl. Ik zou het liefste zeggen dat ik heel intelligent surf naar de Volkskrant.nl of beter nog, het NRC, maar ondanks de domme stukjes, arrogante artikelen en taalfouten, eindig ik toch telkens bij de Telegraaf. Waarom? Tja, misschien dezelfde reden dat ik sneller een koekje pak dan een boterham: het hapt zo lekker makkelijk weg.

Vreemdgaan door de SGP
Maar waarom begin ik de dag eigenlijk altijd met nieuws, vroeg ik me onlangs ineens af. Heel af en toe zie ik iets voorbij komen dat heel ontroerend is, zo’n stukje waar je heel blij van wordt en dat je weer wat vertrouwen geeft in de mensheid. Meestal is het echter een bak doffe ellende. Zo leerde ik vandaag dat er een jongetje stierf nadat er een kerk instortte in Mexico, dat er iemand bijna was overleden nadat onverlaten een boomstam van een viaduct wierpen, dat George Clooney graag naar Italië afreist, dat men door de SGP aanzienlijk meer vreemdgaat, enzovoort. Ik vraag me steeds vaker af wat voor toegevoegde waarde het nieuws heeft in mijn leven. Ik word er alleen maar depressief van.

Van nieuws over dreigende oorlogen word ik bang. Van nieuws over een escalerende crisis word ik bang. Van nieuws over aanslagen word ik ook bang. Nieuws maakt me eigenlijk alleen maar angstig voor dingen waar ik totaal geen controle over heb. Maar waarom lees ik dat dan eigenlijk? Op school werd me geleerd dat het belangrijk is om op de hoogte te zijn van de gebeurtenissen in ons land en in onze wereld. Dat was meer dan een mededeling, we moesten het nieuws volgen en daar regelmatig vragen over beantwoorden. Zo werd dat hele nieuwsmedium fijn door onze jonge strotjes geramd.

Minder compleet
Maar als ik nu eens geen idee had van een dreigende crisis? Als ik nu eens niets wist over aanslagen, over schietpartijen in winkelcentra, over alle ellende die om ons heen gebeurt…leid ik dan een minder compleet leven? Kan ik dan niet meer meedraaien in de maatschappij? Volgens mij is het enige dat er gebeurt, dat ik niet meer kan meepraten op feestjes. Dat is geen ramp, ik ga toch nooit naar feestjes.

Ik verblijf vanaf vandaag zes weken in de Verenigde Staten voor een klus. Een prachtig moment voor een experiment. De Telegraaf kan namelijk vast wel anderhalve maand zonder die extra bezoeker, dus gedurende mijn verblijf hier laat ik de krant links liggen (daar voelt de krant zich sowieso prettig). Anderhalve maand verstoken van wereldnieuws.

Ik ben heel benieuwd hoe ik terugkom, al heb ik het vermoeden dat dat als een stuk onbezorgder mens zal zijn dan nu.