Nieuw voor Nynke: Mijn leven als hond

Nynke de Jong

Vroeger, toen ik als klein meisje nog in een klein dorp in Friesland woonde, hadden onze buren een hond. Hij heette Ebbe en als ik het me goed herinner was het een labrador retriever. Ebbe was de liefste hond die ik ooit ben tegengekomen. Wanneer wij, de kinderen uit de straat, in de speeltuin aan het spelen waren, ging Ebbe bij het hek liggen dutten. Kwam er dan een auto de straat ingereden, en herkende Ebbe die auto niet, dan stond hij waakzaam op, de oren plat op de kop. Ebbe wist precies wie waar woonde en op wie hij moest letten. Onze moeders konden gerust even een wasje ophangen, want Ebbe lette toch wel op.

De hond was al best wel oud toen ik nog heel jong was. En met het klimmen der jaren kwamen bij Ebbe ook de gebreken. Op een gegeven moment was liggen bij het hek van de speeltuin zo ongeveer nog het enige wat hij kon. Hij lag daar een beetje te kwijlen en te snurken, richtte zijn kop op bij onraad, maar bij loos alarm sliep hij ook meteen weer in.

Ik voel me de laatste paar dagen nogal een Ebbe.

Want als jullie dit lezen zit ik hopelijk al met een vers baby’tje in mijn armen. Nu ik dit tik, zit ik nog op haar te wachten. En dat wachten, daar is iets geks mee. De baby lag namelijk al vanaf een week of twintig in stuit. En was daar ook met geen mogelijkheid uit te krijgen. Zelfs toen twee gynaecologen met beide handen de baby uit haar comfortzone probeerden te duwen, bleef ze zitten waar ze zat. In een positie die behoorlijk ongeschikt is voor een normale bevalling. En dus werd er een keizersnede gepland, waardoor ik nu al weet wanneer ons kind geboren gaat worden. En dus weet ik nog hoe lang ik nog heb. De buik wordt dikker en dikker, ik ben moe, moe, moe. En ik slijt mijn dagen vooral thuis. Ik doe de deur open voor de pakketjesbezorger die inmiddels weet dat ik veel thuis ben en dus de pakketjes voor alle buren aan kan nemen. En verder doe ik dutjes op de bank, kwijlend en snurkend.

Ja mensen. Zo erg is het inmiddels met mij gesteld. En omdat ik weet dat dit geen weken meer gaat duren, geniet ik er extra van. Ben ik Ebbe, met mijn kop in de zon en het geluid van de spelende kinderen in speeltuin op de achtergrond. En ondertussen klopt vol verwachting mijn hart. Nog even en dan is de tijd van lange lege dagen voorbij. De tijd van snurkende slaapjes op de bank. Ik geniet van mijn leven als hond. Omdat ik weet dat er straks een heel ander leven voor in de plaats komt.


Nynke de Jong (31) is journalist, schrijfster en blogger voor VIVA Mama. Ze woont samen met Tom en is 35 weken zwanger van hun eerste kind. Alles op het gebied van baren en aanverwanten is dus nieuw voor haar.

Lees ook:

Nieuw voor Nynke: Weten dat je een kind wilt
Nieuw voor Nynke: De dromen van een zwangere
Nieuw voor Nynke: Wondertjes en onderkantjes 

Beeld: Brunopress
Jessica (27) heeft een passie voor (salsa)dansen, muziek, gekke taalfeitjes en de Spaanse cultuur. Voor VIVA schrijft ze over human interest, entertainment, reizen, liefde, seks en al het andere dat haar bezighoudt.