Nieuw voor Nynke: Wondertjes en onderkantjes

Nynke de Jong

Ik weet niet of andere zwangere vrouwen het zo hebben ervaren, maar ik zat eigenlijk vanaf het moment dat ik wist dat we een kind kregen, in een lastige spagaat. Enerzijds wilde ik alles weten over zwangerschappen, bevallingen, baby’s en alles wat erbij komt kijken, anderzijds gruwelde ik van de roze wolk en de wollige woorden waarmee deze dingen besproken worden. Mensen die praten over het ‘mensje’ in je buik. Of over het ‘wondertje’. En ja mensen, natúúrlijk is het heel bijzonder. Echt heel bijzonder. Maar ik praat doorgaans over dingen alsof ik tijdens de derde helft aan de toog van de voetbalkantine sta. Dus het hele ‘wondertje’ en ‘snoetenpoetser’ discours is mij een beetje vreemd.

Maar ja, ik wilde wel alles weten. Want ik ben tenslotte journalist. En sowieso aanhanger van de Bijbeltekst ‘Beproeft alle dingen, behoudt het goede’. En ik ben heel nieuwsgierig. En dus gaf ik me op voor een zwangerschapscursus. Het was een hele nuchtere, zo drukte een vriendin me op het hart. Eentje van het kaliber ‘het zit erin en het moet er ook weer uit’. Dat wilde ik. Gewoon van stap tot stap weten wat er van mij verwacht ging worden. En wat ik zelf kon verwachten.

En dus zat ik ineens met veertien andere vrouwen in een klaslokaaltje. Allemaal op zo’n opblaasbal. Goed voor je bekken. Iedereen deed een beetje nerveus. Misschien omdat we allemaal al de dertig waren gepasseerd, en dan ben je je routine in het ‘nieuwe vrienden maken’ een beetje kwijt. Plus: zo’n zwangerschapscursus is natuurlijk best een intieme zaak. Het gaat tenslotte bijna de hele tijd over je lijf, en dan nog het vaakst over dat gedeelte dat door de verloskundige zo poëtisch ‘je onderkantje’ genoemd wordt. Je zit gewoon zes weken over je kut te praten met allemaal vrouwen die je totaal niet kent. Dat kan best lastig zijn. Zeker voor Nynke de Jong, de vrouw die graag harde grappen maakt over dingen waarover anderen alleen maar in verkleinwoordjes kunnen spreken.

Maar wat bleek? Het was eigenlijk heel fijn. En dan niet eens zozeer de ademhalingsoefeningen die we leerden. Of de stap voor stap uitleg over het uitpersen van een kind. Nee, het geluk zat ’m in de herkenning. Dat ik niet de enige was die een goede vijf minuten nodig had om vanuit een liggende positie omhoog te komen. Dat zij ’s nachts ook wakker lagen, en in bed ‘oebedoebedoep’ zeiden wanneer ze zich wilden omdraaien. Dat zij ook elke afspraak drie keer moesten noteren omdat ze ’m anders vergaten.

Je kunt allemaal vriendinnen hebben die het al eens mee hebben gemaakt, maar het is ook heel fijn om een paar nieuwe mensen te leren kennen die alles tegelijk met jou meemaken.

En nu hebben we een WhatsApp-groep, zodat we elkaar kunnen laten weten wanneer er gebaard is. En hoe het daarna met al die wondertjes gaat. En met de onderkantjes.


Nynke de Jong (31) is journalist, schrijfster en blogger voor VIVA Mama. Ze woont samen met Tom en is 35 weken zwanger van hun eerste kind. Alles op het gebied van baren en aanverwanten is dus nieuw voor haar.

Lees ook:

Nieuw voor Nynke: Weten dat je een kind wilt
Nieuw voor Nynke: De dromen van een zwangere

Beeld: Brunopress