Onthullingen van een sloddervos

Een paar weken geleden schreef ik over een plotselinge opruimwoede. Ik dacht dat het weg zou gaan, maar in plaats daarvan heeft het geleid tot de ene openbaring na de andere.

Zo heb ik in de afgelopen weken geleerd dat een aanrecht echt leeg moet zijn. Eén kopje gaat nog, maar twee voorwerpen? Die slaan keihard aan het konijnen, en binnen een mum van tijd staat je hele aanrecht vol. Ook heb ik geleerd dat die blinde vlek die wij mannen (voor zover ik mag generaliseren)  schijnen te hebben met betrekking tot voorwerpen op de trap, echt dikke onzin is. We zien ze wel degelijk, maar hoeven ze niet op te rapen, want na een dag zijn ze automatisch verdwenen. Niet weten hoe de wasmachine werkt en welke was daarin moet? Aangeleerde domheid, plak er een sticker overheen met Samsung Flatscreen TV en ineens is het allemaal duidelijk.

Wanneer dan wel?
Het is niet zo dat ik nu ineens al mijn sloddervos-kwaliteiten kwijt ben, want al ben ik fanatiek aan het opruimen geslagen, ik ben nog steeds heel goed in om het vuil heenvegen. Maar wat ontzettend fijn is, is dat wat een paar weken geleden begon met opruimen, is overgeslagen naar andere facetten van mijn leven, en dat allemaal dankzij drie woordjes: ‘Wanneer dan wel?’.

Ik realiseer me dat het te simpel voor woorden is, maar ik heb er altijd van gebaald dat ik bepaalde dingen in mijn leven niet op orde kreeg. De administratie, het eenvoudigweg opbergen van documenten, handleidingen, rekeningen enzovoort. Mijn bureau een rommeltje, mijn leven een rommeltje, daar kwam het op neer.

Wanneer dan wel?
Dat probleem is nu als sneeuw voor de zon verdwenen. Het gebeurt nog regelmatig dat ik iets zie, en er voorbij loop. Vervolgens doe ik twee stappen terug, want als ik het nu niet opruim, wanneer dan wel (M kan het nu echt niet doen, die is met een flinke bekkeninstabiliteit aan het bed gekluisterd). Hetzelfde geldt voor het soort documenten waar ik altijd zo’n zooitje van maakte. Ik loop erlangs, en heb het nog steeds in me om ze te willen laten liggen. Direct duiken die drie woordjes op: ‘Wanneer dan wel?’ en de documenten verdwijnen direct in de juiste map. Post die binnenkomt, direct de map in.

Hopen dat het blijft
Ik begrijp niet waarom dit kwartje nu na zoveel jaar pas is gevallen en ik hoop oprecht dat het iets blijvends is (voor mij en voor M). Het begon met opruimen, sloeg over op m’n administratie en omvat inmiddels alle facetten van m’n leven, zelfs het hardlopen. Als ik er nu geen zin in heb, heb ik er straks ook geen zin in, en morgen waarschijnlijk ook niet. Dus als ik het nu niet doe…wanneer dan wel?  Bizar hoe eenvoudig het leven soms kan zijn!

Beeld: tiero / 123RF Stockfoto