Op stap met de selfiestick

Ik ben geen held in selfies. Nou sta ik sowieso altijd beroerd op spontane foto’s, maar daarnaast vind ik het maken van een selfie ontzettend veel gedoe. De juiste hoek zoeken, je beste gezicht trekken – ik weet dat er mensen zijn die er echt een sport van gemaakt hebben, maar ik heb er het geduld niet voor om me helemaal te verdiepen in de beste manier om zo’n foto te maken.

stickselfie
Stickselfie

Maar nu is er een makkelijker hulpmiddel: de selfiestick. Deze uitschuifbare stok zorgt ervoor dat je van verdere afstand foto’s kunt maken – van jezelf, maar ook van andere dingen natuurlijk. Ik mocht hem uitproberen, en meteen doemden ideaalbeelden van de meest prachtige selfies plus de bijbehorende honderden nieuwe Instagramvolgers bij me op. Helaas bleek het nog niet meteen zo makkelijk…

Enthousiast klikte ik mijn telefoon vast bovenop de selfiestick. Dat ging nog goed. Toen ik de stok uitschoof (het ging nog wat stroef, maar dat krijg je met nieuwe producten) en vast mijn mooiste pose innam, realiseerde ik me dat ik nu niet meer bij het afdrukknopje van de fotofunctie op m’n iPhone 4 kon. Wat te doen? Helaas heeft de standaard fotofunctie geen zelfontspanner-systeem, dus moest ik eerst een nieuwe app downloaden (ik koos voor SelfTimer, een gratis app die prima werkt en leuke extra functies heeft, maar je wel vaak lastig valt met registratieverzoeken).

Selftimer ingesteld, fotograferen maar! Op de eerste paar foto’s stond ik tot mijn grote teleurstelling nog steeds als een malloot – alleen dan beter in beeld gebracht. Geen succes dus – maar het was ook een beetje naïef om te denken dat een uitschuifbare stok me er opeens stukken beter uit zou laten zien. Volgende missie daarom: op stap met de selfiestick.

dopje
Het rubberen dopje gaat nog wel eens los…

Een week lang droeg ik de selfiestick overal mee naar toe. Hij past prima in je tas, het enige nadeel is dat het rubberen dopje bovenop, dat nodig is om je telefoon er goed in te klemmen, los zit en dus steeds onderin je tas verdwijnt. Dat betekent elke keer dat je een foto wil maken extra in je tas graaien om dat dopje te vinden – en het kost al best even tijd om alle andere handelingen uit te voeren. Telefoon erin klemmen, stok uitschuiven, app openen, telefoon in de juiste hoek draaien; de spontane momenten die ik met vriendinnen probeerde vast te leggen, waren tegen die tijd al lang weer voorbij.

Ondertussen verzonnen we wel vast wat andere goede gebruiksmomenten voor de selfiestick. Wat te denken van een close-up foto van dat vogelnestje bovenin de boom? Een stiekeme foto door het raam van de buren? Of gewoon onder de rok van iemand naast je?

selfiestick mc fit
MC Fit staat dus rechtsboven…

Okee, dat laatste zou misschien wel erg opvallen. Want dat doe je wel met de selfiestick: opvallen. Zodra je het ding uitschuift, kijkt iedereen naar je. Wat misschien wel weer mooie kansen oplevert als je net die ene leuke jongen (of dat meisje) ziet staan; stel voor om jullie samen te fotograferen met de selfiestick en het ijs is gegarandeerd gebroken.

De selfiestick is ook handig in een menigte, bijvoorbeeld tijdens een concert, voetbalwedstrijd of festival. Ik maakte foto’s tijdens het optreden van MC Fit op de Zoomeravond in Artis, en zoals je ziet krijg je mooie sfeerfoto’s. Enige nadeel: als je de stick zo hoog houdt, zie je slecht of je wel goed richt, met als gevolg dat MC Fit zelf amper in beeld is op m’n foto’s…

selfiestick
Zelfportret met Hugo Borst

Kwestie van oefenen op de juiste hoek dus. En zo bleek ik weer terug bij af te zijn: net als bij een gewone selfie, bleek ik toch gewoon tijd te moeten steken in het zoeken van de juiste hoek en pose voor de perfecte pose. Dat probeerde ik dus maar rustig thuis uit, voor de bronzen WK-wedstrijd van Nederland. En je hoor, na een tijdje lukte het steeds beter. Ik ben nog steeds geen selfiekoningin, maar dankzij de selfiestick zijn m’n foto’s wel met sprongen vooruit gegaan. Volgende stap: filmpjes. Maar eerst even dat rubberen dopje vastlijmen…

Lees hier meer blogs van Jedidjah