Opengereten paarden en geslagen hondjes

Daar zat ik dus ineens te staren naar een bloederig paard met een opengereten rug. Dat beschuitje met kaas kon de prullenbak in, dat lijkt me duidelijk. Gadverdamme zeg.

Moest dat nou?
Ik vind Facebook een fantastisch medium en ik breng er best veel tijd op door, maar soms delen mensen dingen dat ik denk, echt? Moest dat nou? Er zijn natuurlijk veel Facebook-frustraties onder gebruikers. Zo zie ik regelmatig mopperende mensen voorbij komen die klagen over tientallen berichten met uitnodigingen voor spelletjes of deelname aan een of andere kalender app. Ik vind dat inderdaad ook hele irritante berichten, maar gelukkig kun je dat uitschakelen.

Subtiel
Maar mensen die bloederige foto’s delen, daar hebben ze bij Facebook nog geen knop voor uitgevonden (behalve ontvrienden). Ik probeerde de persoon in kwestie in eerste instantie nog op subtiele wijze te laten weten dat ik het delen van dat soort beelden niet echt handig vond, waarop ik de reactie kreeg: ‘Misschien moet je dan maar niet tijdens je lunch op Facebook kijken?’ Dat was natuurlijk olie op het vuur. Alsof dat beschuitje kaas me daadwerkelijk wat had kunnen schelen. Het was vooral het beeld van een opengesneden paard  dat nu de rest van de dag (en nu een dag later nog steeds) ongevraagd op mijn netvlies stond gebrand, waar ik meer moeite mee had. Bovendien doken er vier mensen in m’n privé met de vraag waarom ik iemand als vriend had die dat soort dingen deelde. ‘Misschien moet ik mijn Facebook-vrienden wat selectiever kiezen’ was mijn geprikkelde antwoord naar de persoon in kwestie.

Rot toch een eind op!
Ja, waarom stond dit zwaar verminkte paard eigenlijk op mijn Facebook? Omdat het paard was afgebeuld en iedereen de afbeelding maar zoveel mogelijk moest delen zodat paardeneigenaren alert zouden zijn op mogelijk gevaar, onder de noemer, ‘waar gaat het heen met de wereld?’. Dat vraag ik me inderdaad ook af. Waar het heen gaat met de wereld. Dit soort shockbeelden hebben altijd hetzelfde effect op me: rot toch een eind op joh! Dan zit ik ’s avonds televisie te kijken en komt er ineens een beeld voorbij van zielige, in elkaar geslagen hondjes (of ik even wil storten). Loop ik door de stad, word ik geconfronteerd met een poster van iemand die me vertelt dat hij reeds is overleden (of ik even wil storten) en op Facebook is het nu blijkbaar normaal om foto’s van afgeslachte beesten rond te sturen, ditmaal niet of ik even wil storten, maar of ik vooral andere mensen wil lastigvallen met dit verschrikkelijke beeld op hun netvlies.

Desensitief
Ik houd van mensen en ik houd van dieren, maar ik houd niet van visuele (of morele) chantage. Er zijn een paar goede doelen waar ik regelmatig geld naar stort, omdat ik die keuze heb gemaakt. Omdat ik dat wil en omdat ik dat belangrijk vind en niet omdat ik me schuldig voel na het zien van een verschrikkelijke documentaire of reclame. Ik wéét dat ziektes erg zijn, ik wéét dat dierenmishandeling erg is, maar moet het nu echt allemaal zo expliciet in beeld worden gebracht om mensen in de benen te krijgen? Helpt misschien eventjes, maar het gevolg is dat we straks allemaal zo gedesensitiveerd zijn door dit soort beelden, dat we helemaal nergens meer voor te porren zijn.

Kwijt!
Aan het eind van de dag dook de persoon in kwestie nog even in m’n privé in Facebook, om me te melden dat ze niet gecharmeerd was van mijn berichten en dat ze het niet leuk vond dat ik er op die manier op had gereageerd. Dat ze dat even wilde zeggen en dat ze dat nu kwijt was. Heel fijn, zij is dat kwijt, en ik heb dat ranzige, walgelijke beeld nog steeds op mijn netvlies. En dat paard? Dat is er geen ene flikker mee geholpen.

Bah.