Opnieuw gevangen

Het is natuurlijk not done om iemand dood te wensen, en ik zal dat ook niet gauw doen, maar de laatste dagen kijk ik toch met enige regelmaat of er nog nieuws is rondom de zieke Nelson Mandela. De man die blijkbaar blijft vechten tot het laatste einde, want waar iedereen dacht dat hij begin deze week al het loodje zou leggen, is op het moment dat ik dit schrijf (donderdagavond 22.00 uur) zijn toestand ‘stabiel, maar nog wel kritiek’.

Ik vraag me alleen af of hij het dit keer is die zo vecht voor zijn leven, of dat het de omgeving is die zo ontzettend probeert vast te houden aan iets wat er eigenlijk al niet meer is.

Levende legende
Er zijn zat belangrijke namen die iets hebben betekend in de internationale geschiedenis, maar de meesten (bijna allemaal) ken ik alleen uit de geschiedenisboekjes. Nelson Mandela is de enige ‘historische figuur’ die ik ken in deze huidige tijd. Als kind was ik al behoorlijk onder de indruk van die vriendelijk ogende man die vastzat op Robbeneiland en een eenzame strijd voerde tegen apartheid.

Als jong volwassene voelde ik de blijdschap en de opluchting toen hij na 27 jaren van gevangenschap vrij kwam in 1990 en ik vierde het feestje vanaf een afstand mee toen hij een paar jaar later tot President werd gekozen.

Afscheid nemen doet pijn
Het waren zijn daden, zijn woorden en zijn charisma die Nelson Mandela wereldwijd respect en bewondering opleverden. Om nog maar te zwijgen over de honderden onderscheidingen, waaronder uiteindelijk zelfs –zeer terecht- de nobelprijs voor de vrede. De wereld houdt van hem, Zuid-Afrika adoreert hem. En daar zit hem nu juist de crux.

Voor bijna alle Zuid-Afrikanen is hij de Vader des vaderlands. Een symbool van hoop, waarvan men liever niet ziet dat het verloren gaat. Terwijl –als je de situatie afpelt tot wat het eigenlijk is- we het hier eigenlijk gewoon hebben over een 94 jaar oude man die na een turbulent leven nu in een zeer zwakke gezondheidstoestand verkeert. Aan de kunstmatige beademing ligt zelfs als we de berichtgeving mogen geloven.

Laat hem gaan
94 jaar oud en voor mijn gevoel opnieuw gevangen, dit keer alleen in zijn eigen lichaam. Het voelt voor mij alsof hij er klaar voor is, maar de rest van de wereld nog niet. Iedere zucht, ieder sprankje hoop (“hij opende zijn ogen toen hij Obama hoorde”) haalt het nieuws omdat het aangeeft dat ‘Madiba’ er nog altijd is. Maar voor wie is dat nu eigenlijk zo fijn?

En dan kom ik terug op mijn eerste zin….iemand die zoveel voor Zuid-Afrika, maar uiteindelijk voor de hele wereldgeschiedenis heeft betekend, die gun je een mooi einde. Die moet je –hoe moeilijk ook- laten gaan. Het is goed zo. Hij laat een mooie erfenis achter en heeft onze geschiedenis voor altijd veranderd.

Vroeger was ‘Free Nelson Mandela’ een gevleugelde kreet. Ik herhaal hem op deze plek nog één keer. Laat hem vrij. Vrij om te gaan. Hij verdient het.

Bron foto: Abode of Chaos