Oude liefde roest niet

Mijn vriend en ik hebben aardig wat overeenkomsten. Oorspronkelijk komen we allebei uit Rotterdam, we houden van gezellige feestjes, maar ook heel veel van bankhangen en lekker eten, we zijn allebei overdreven bezig met karate, geven iedere zaterdag karateles aan kinderen (hij in Barendrecht, ik in Zevenbergen) en hebben ook nog eens heel wat gemeenschappelijke vrienden en kennissen. Oh ja. Mijn vriend is alleen twintig jaar eerder geboren.

Onbesproken puberliefde
“Oeh”, hoor ik je denken, “misschien een beetje veel?” Ja, zo dacht ik er ook over toen ik zestien jaar was. Een relatie was toen helemaal niet aan de orde, mijn hevige puberverliefdheid bleef onbesproken. Daar kwam tien jaar later wel verandering in, wat het spreekwoord ‘oude liefde roest niet’ nogal dubbel maakt. Inmiddels ben ik 27 jaar (bijna 28) en mijn vriendje dus 48.

Mama Sambal
Stiekem maak ik er veel grapjes over. Morgen vertrekken we voor een weekendje naar Londen. Als ik alvast online incheck, zeg ik: “wouw, ik moet wel heel hard scrollen voor ik bij jouw geboortejaar ben.” Of: “wat zeg je nu? Spraken ze zo ook al in 1952?” Als z’n dochter erbij is, giert ze mee. We schelen immers maar vier jaar. Een veel te lang verhaal heeft ervoor gezorgd dat ik omgedoopt ben tot ‘Mama Sambal’ (of ‘Sjanie’). Maar eigenlijk ben ik natuurlijk meer een soort ‘zus’ dan iets anders voor z’n kinderen. Zeker omdat ze al een heel lieve mama hebben, die wel een normale ‘mama-leeftijd’ heeft voor ze.

Beetje onvolwassen
BC staat bij ons voor ‘before Chantal‘. Hij heeft toch wel een behoorlijk extra tijdperk achter de rug. Altijd lachen, maar alle gekheid op een stokje: ik merk geen zak van het leeftijdsverschil. Zo. Ik weet zeker dat dat tien jaar geleden wel anders geweest zou zijn, maar op dit moment niet. Niet emotioneel, niet fysiek. Ik heb het misschien al eens eerder gezegd, maar ik zeg het rustig nog een keer: ik ben met James Bond and I like it! Wat dan weer niet heel volwassen klinkt, maar zo zijn we soms ook niet. Wij zijn gewoon wij.

Puntig sikje
Waar ik wel meer dan ooit bij stilsta, is dat we allemaal een keertje de wereld moeten verlaten. Nu kan ik heel veel geluk hebben en wordt mijn vriendje de oudste karateleraar van deze aardbol, inclusief een puntig, grijswit sikje. Maar misschien heb ik heel veel pech en gebeurt het allemaal veel te vroeg. Het zorgt er wel voor dat ik met de dag leef en intens geniet van onze tijd samen. Dat laatste is overigens heel makkelijk, daar hoef ik me niet voor in te spannen.

In het water geduwd
Trouwens, mijn vriend heeft zoveel geluk in z’n leven. Het is helemaal niet waarschijnlijk dat hem iets overkomt in de nabije toekomst. Waarom hij nog geen staatslot heeft gekocht, weet ik ook niet. Zelf heb ik meer de neiging per ongeluk onder een bus terecht te komen of in een attractiepark door de massa in het water geduwd te worden, waarbij mijn haar vastraakt aan de onderkant van een bootje dat achteloos doorvaart, zoiets. Kortom, er is niets wat ik kan doen om ons lot te veranderen. Dat kan niemand, al is je partner van dezelfde leeftijd. Misschien zijn we nog vijftig jaar samen onder de levenden, misschien ook niet. Maar van de tijd die ons gegeven is blijf ik keihard genieten.

Wat kun je anders doen?

© Beeld: Chantal Straver