Het ouderwetse bordspel-gevoel

Alle digitale ontwikkelingen ten spijt, is het klassieke bordspel onverwoestbaar. De afgelopen jaren werden er pogingen gedaan om ook daar te “moderniseren”, onder andere door Triviant met dvd’s en Ganzenborden waarbij je de pionnen (iPawns) over je iPad beweegt. Leuk bedacht allemaal, maar voor mij staat het haaks op het ouderwetse bordspelgevoel.

Fiches en pionnen
Dat gevoel begint al bij de aanschaf van een nieuw spel. Ik ben al meteen enthousiast als er in de doos kartonnen spelfiches zitten, die nog uit de mal gedrukt moeten worden. Zoals andere mensen graag bubbeltjesplastic kapot knijpen, maak ik met veel plezier de spelfiches los – om er vervolgens achter te komen dat de voorgevormde vakjes in de doos voor geen meter overeenkomen met de hoeveelheid spelonderdelen. Na verwoede pogingen om toch een soort systeem te vinden voor het opbergen van de fiches en pionnen, ga ik vervolgens over tot het volgende hoogtepunt: het lezen van de instructies.

Read the manual, stupid!
Spelinstructies zijn over het algemeen in twee categorieen te verdelen, namelijk begrijpelijk en onbegrijpelijk. En met “onbegrijpelijk” bedoel ik niet de lange uitleg die nu eenmaal bij ingewikkeldere spellen hoort, maar de uitleg die zo zonder opbouw is geschreven dat je niet eens begrijpt wat je moet doen om het spel te winnen. Test niemand die handleidingen vooraf even?!

“Wij deden dat thuis heel anders”
De instructies die wel te begrijpen zijn, varieren van lang tot kort en kunnen met een beetje pech/geluk een urenlange tijdsinvestering vergen. Maar wat een overwinning als je eenmaal zo’n handleiding helemaal snapt! En niets leuker als je vervolgens aan het spelen bent en je medespelers steeds kan coachen/verbeteren als ze de spelregels nog niet helemaal snappen. Zorg overigens dat je die handleiding niet kwijtraakt, want hij komt nog goed van pas als je met anderen speelt en het “wij deden dat thuis altijd heel anders” argument op tafel komt…

Winnen
En het spel zelf? Soms besteed je heel veel aandacht aan de voorbereidingen, om er vervolgens achter te komen dat het spel zelf helemaal niet zo goed is. Daar zit je dan met je tafel vol spelonderdelen en handleiding van 35 pagina’s, hardnekkig vol te houden dat het echt een leuk spel is, gewoon omdat je er tijd (en geld!) in gestoken hebt. Maar als het wel een goed spel is, is het plezier van die voorbereidingen extra groot. Ik ben zelf een fanatieke speler en wil graag winnen, maar een van mijn favoriete spellen, Ruimteschepen van Catan, verlies ik vaker wel dan niet. Desalniettemin speel ik het graag, gewoon omdat het goed in elkaar zit. En na het spelen doe ik met veel plezier weer de spelborden, losse fiches, kanskaarten in het doosje, om tot de conclusie te komen dat het wederom net niet past en ik dus de volgende keer alles weer moet uitzoeken voordat we beginnen met spelen. Heerlijk…

Volgende week weer een blog over digitale games, maar binnenkort besteed ik nog een keertje aandacht aan bordspellen en bespreek ik nieuwe/interessante spellen. Tips? Laat het weten!