Overharig

Ouderdom komt met gebreken. Dat weet ik ook heus wel. Ik ben ook echt wel voorbereid op rimpels, slijtage van gewrichten, de overgang met bijbehorende opvliegers straks… noem maar op.

Overjarig Overharig
Maar wat niemand, maar dan ook niemand mij verteld heeft is dat met het verstrijken van de tijd je niet alleen rimpels, maar ook extra haren erbij krijgt. Op de meest dubieuze plaatsen. Toch wel een detail waar wat meer aandacht aan besteed had mogen worden, als je het mij vraagt. Waar mannen vaak kaal worden, komt bij veel vrouwen plotseling ‘de vulling’ er juist uit, lijkt het wel.

Het begon een jaar of drie geleden met wat onverwachte bezoekers op mijn grote teen. Het weer was mooi, de slippers ook, maar de vrolijke vijf die zich zowel links als rechts aan de wereld toonden hadden ondanks het mooie weer hun winterjasje nog aan. Vreemd, maar nog niet heel verontrustend.

Meer borsthaar dan manlief
Totdat ik op een goede dag een grote, stugge zwarte haar ontdekte op één van mijn borsten. Ik was totaal in shock. Foutje van de natuur, dat kon niet anders toch? Enigszins gegeneerd heb ik het kreng verwijderd en er met niemand over gesproken. Maar je weet hoe dat gaat hè, met haren… die komen genadeloos terug. En in het slechtste geval nemen ze dan nog wat familie en vrienden mee.

En zo kon het gebeuren dat ik een half jaar geleden meer borstharen had dan mijn geliefde. Nou is dat niet zo moeilijk, aangezien hij volledig glad is daar, maar toch. Echt heel vrouwelijk voelde het niet. Gelukkig las ik in ‘De hartsvriendin’ van Heleen van Royen dat het wel vaker voorkomt, het hoofdpersoon uit dit boek hield er ook af en toe een scheersessie van het bovenlijf op na. Ik ben dus niet de enige. Wat een geruststelling.

Total take over
Helaas blijft het niet bij mijn tenen en borsten, ook de rest van mijn lijf wordt langzaam maar zeker overvallen door onverwacht opkomende haren. Voorbeeldje? Waar ik ‘vroeger’ nog mijn bikinilijn bijhield met een paar welgemikte scheerbewegingen, is de Bermudadriehoek tussen mijn benen sinds een paar jaar veranderd in één grote grazige weide met maling aan de omheining, zullen we maar zeggen. Je zou er bijna een grasmaaier voor inzetten.

Ik doe er nu wat lichtzinnig over, maar zo grappig is het allemaal niet. Niks mis met een jaartje ouder worden, maar ik zou toch nog wel heel graag mijn vrouwelijkheid willen behouden. En het liefst een beetje onderhoudsvrij als het kan, in plaats van die dagelijkse, scheersessies voor gevorderden. Ik bedoel, hebben jullie wel eens geprobeerd om je knieën te scheren? Dat is toch een beetje alsof je met een handmaaiertje de Pyreneeën probeert bij te werken… niet te doen!

Daarom langs deze weg een vriendelijk doch heel dringend verzoek aan moeder natuur: mag het een plukje minder zijn misschien?

Foto: worak
Viva Ongecensureerd is het anonieme account waarmee Viva-bloggers blogs schrijven die ze liever niet plaatsen onder hun eigen naam. Elke week vind je op deze plek een onthullend blog, geschreven door één van de bloggers. Wie welk stukje heeft geschreven, blijft geheim…