Paparazzi

Oké, oké, ik zal nog een keer biechten. Vorige week vertelde ik de reden van mijn wekelijkse selfies. Er is nog een reden. Behalve kunstenares, schrijfster, zangeres, actrice en ontwerpster is er namelijk nog een carrière die ik ambieer. Namelijk, die van portretfotografe. Er zijn echter weinig gegadigden voor een fotoshoot. Dat heb ik aan mezelf te danken.

Kreta 2011
Woeste golven die kapotslaan op idyllische rotsen. Het schuimende zeewater, de helderblauwe lucht, ik krijg het niet uit mijn hoofd. En dus moet en zal het gebeuren. Een fotoshoot van drie vriendinnen. Ik heb geen ervaring, maar wel een camera en een prachtige set. Appeltje, eitje.

Nou, niet dus. Het bleek lastig balanceren op de rotsen. Althans, in eerste instantie viel het wel mee, totdat ik aan armen, benen en schouders begon te trekken.
‘Ja, heel mooi, blijf maar even zo zitten, ik wacht op een golf.’
‘Ik weet niet hoe lang ik dit vol….’
-PLONS-
‘Oh, dat was wel een grote hè? Wacht, ik zet je even opnieuw neer.’
‘Maak nou maar gewoon een foto…’
‘Hmm, nee, je moet eerst even drogen in de zon, want nu is je haar nat. Volgende!’

Paparazzi
De meest ingewikkelde poses maak ik zelf en ik schroom niet om languit in de bosjes te gaan liggen, als dat een beter beeld oplevert. Ook niet als er doorns in zitten. Ik knuffel nog met prikkeldraad als dat nodig is. Diezelfde toewijding verwacht ik ook van mijn slachtoffers. Dat wil zeggen, als er zich ooit nog eens iemand aandient. Ik ben namelijk bloedirritant, perfectionistisch en aanstichter van acute portretvrees. Paparazzi in hart en ziel.

Cursusje normaal doen
Afgelopen weekend kreeg ik de kans om een moeder en een dochter te fotograferen. De zon scheen en ik had twee fotogenieke modellen tot mijn beschikking. Terwijl ze zich klaarmaakten zou ik wel even de camera instellen. Wat me nog niet eerder was opgevallen was, is het aantal instellingen op zo’n ding. Voor de zekerheid heb ik hem maar op de automatische stand gezet. Misschien had ik eerst een cursus fotografie moeten nemen.

‘Doe eens twee stapjes naar rechts? Nee, andere rechts. Sorry, ik bedoel links. Voor mij rechts.’ ‘Draai eens om? Oh, nee, ik bedoel, wissel eens van plek.’
‘Ik stap even in je tuin hoor!’
‘Lach nu eens alsof je het heel erg leuk vindt?’
Misschien was een cursus sociale vaardigheden ook geen overbodige luxe geweest.

Die trut
Uiteindelijk zijn het prachtige foto’s geworden. Daarom blijf ik unaniem bij mijn standpunt. Het doel heiligt de middelen.
Bovendien, mooie foto’s zijn die waarvan je denkt: ‘Wat jammer dat dit moment voorbij is en nooit meer terug komt.’
Prachtige foto’s zijn die waarvan je denkt: ‘Wat fijn dat dit moment voorbij is en dat die trut nooit meer terug komt.’

© Beeld: privébezit
Lees hier meer blogs van Mayke