Parkeerstand

Onze nieuwe auto heeft een uit- en aanknop. Dat vind ik geweldig, want ik ben een man die van knoppen houdt. Het is een hybride, dus hij rijdt zowel op een verbrandingsmotor als op een elektromotor. Dat bespaart brandstofkosten. Daarom hebben we hem gekocht: we wilden zuiniger gaan rijden. Er zat een dik boek met instructies bij, maar dat heb ik nog niet doorgenomen. Ik ben een man van de knoppen hè, zulke types lezen nooit instructieboekjes, die duwen gewoon ergens op.

D van Drive
Van mijn vader had ik begrepen dat hij de auto wel eens in parkeerstand zet, wanneer hij lange tijd voor een stoplicht moet wachten. Het is een automaat en als hij in D van Drive staat (ik moet dat altijd hardop uitspreken, omdat ik bang ben dat ik anders de verkeerde letter kies), gaat hij rijden, dan houd je hem alleen tegen door te remmen. Bij stoplichten rem ik dus. De laatste paar dagen wordt het steeds vroeger donker en daarom zag ik nu wat voor effect dat heeft op het zicht van de bestuurder die achter onze auto aanschuift. Ik keek in de achteruitkijkspiegel en zag een felrood gezicht, verlicht door de remlichten van onze auto.

Het oranje lichtje
Zelf vind ik het irritant, wanneer ik in felle, rode lampen moet kijken omdat de persoon voor me het niet kan laten om de rem in te drukken. Daarom probeerde ik gisteren de parkeerstand uit. Ik stopte voor de verkeerslichten bij een grote kruising, vlak bij het dorp waar ik woon en drukte op de P knop. Het oranje lichtje op de knop ging vrolijk branden. De verbrandingsmotor schakelde zich uit. De auto stond stil. Het werd groen. Ik schakelde de auto naar stand D van Drive, maar er gebeurde niets. De auto wilde niet gaan rijden. Ik herhaalde de handeling, hield de pook net iets langer vast, maar nee: de auto reed niet.

Hulpeloos
Inmiddels stond er niemand meer tussen mij en het verkeerslicht, iedereen was weggereden. Achter mij stonden legio auto’s. Iemand had de claxon gevonden. Toet toet. Ik stak mijn handen in de lucht, als gebaar dat ik het ook niet wist en ik voelde me hulpeloos en steeds wanhopiger worden. Dat leek het oranje lampje niet te deren, dat ging niet uit, hoe ik ook op de knoppen drukte, het bleef oranje. Auto’s begonnen mij rechts in te halen. Ik keek maar niet op, bang om boze gezichten te zien. Ineens stond alles weer stil. Het was opnieuw rood geworden.

CTRL-ALT-Delete
Wat te doen? Ik drukte de uitknop in en schakelde de auto opnieuw in. Hij wilde niet rijden. Waar zat de CTRL-ALT-Delete op dat ding!? Moest ik de claxon indrukken, de rem en dan de P knop? Ik wilde mijn vader al gaan bellen: ‘Briljant idee van je pap, hier sta ik, met allemaal woedende automobilisten achter mij.’ Ik besloot de auto helemaal uit te zetten en nu ook de starter (geen sleutel, een kastje dat ik ergens in een gat moet steken) uit het dashboard te halen. Daarna startte ik de auto zoals ik hem die ochtend ook had gestart. En ja hoor: hij begon te rijden!

Groen
Ik wuifde naar de persoon die naast mij stond. Geen idee wat het gebaar is van: ‘hij doet het weer’, maar de boodschap kwam over, zeker omdat de auto ook echt begon te rijden. Ik drukte de rem weer in en zag achter mij een gezicht rood oplichten. Het maakte niet uit hoe boos die automobilist naar mij keek: mijn auto reed weer. Het verkeerslicht ging op groen en ik gaf gas. De auto ronkte en reed weg. Het verkeer kwam op gang en ik kon er weer aan meedoen.

Thuis heb ik de handleiding mee uit de auto genomen. Vanaf nu druk ik geen knop meer in totdat ik het dikke boekwerk heb doorgespit.

CC foto: Beth and Christian