Pauper in het kakkerparadijs

‘Jezus, wat duur.’ Lau werpt een blik vol walging in de etalage, waar een horloge staat te shinen met daaronder een prijskaartje in kleine zakelijke cijfers: 5300.

‘Vind je? Drieënvijftig euro is niet veel voor een horloge, toch?’ vraag ik.
Met een veelbetekenend opgetrokken wenkbrauw zegt hij: ‘Waar zie jij een komma staan? Dat horloge daar’ – hij wijst naar een ander klokje met eronder even klein en zakelijk ‘20000’ – ‘is ruim twee keer zo duur als onze auto.’ Onze auto, het duurste wat we ooit gekocht hebben. Onze auto, die we nog steeds aan het afbetalen zijn.

Schoenen van duizend euro
We lopen door het Berlijnse warenhuis KaDeWe en rollen van de ene verbazing in de andere. Zes verdiepingen vol merkkleding, dure make-up, pluchen speelgoedbeesten die meer kosten dan zes maanden van mijn huur bij elkaar en truffels die aan de prijs te zien van puur goud zijn gemaakt. Een jasje van 1500 euro? Check. Schoenen van 1000 euro? Dubbelcheck. Duizend euro dus. Voor iets waar je op lóópt. Waar je je vieze stinkvoeten in steekt.

Nicht berühren, almsman!
‘O, kijk nou.’ Ik haal vol bewondering een marineblauw Ralph Lauren-colbertje uit het rek en houd het omhoog naar Lau. Meteen snelt er een verkoopster van middelbare leeftijd met een strakgeföhnd kapsel op me af. ‘Hallo,’ zegt ze scherp. Meer ook niet, maar wat ze erachteraan denkt is ook duidelijk: ‘Blijf met je vieze pauperpoten van mijn kleren af en hang dat colbert terug, want je kunt het toch niet betalen.’ (Maar dan in het Duits. Aber ik kan niet zo goed Duits.)

Ik wil… deze.
Voor de etalage van Tiffany & Co staat een vrouw te zwijmelen bij een zilveren ketting en een met diamanten ingelegde hanger. Er staat niet eens een prijskaartje bij, dus het sieraad kost waarschijnlijk een astronomisch bedrag. Haar man trekt een heel klein beetje bleek weg als ze naar binnen loopt en naar de ketting wijst.
Deze wereld, waarin een tas zesduizend euro kost en je rustig dertig euro neertelt voor zes slagroomtruffels, bestaat naast de onze, waarin ik al zes jaar met dezelfde (inmiddels behoorlijk kapotte maar wel lekker grote) tas rondloop en liever twee huismerkchocoladerepen haal dan één van Verkade (want meer is beter).

Currywursten are forever
De Tiffany & Co-vrouw staat inmiddels kirrend voor de spiegel en kijkt half smekend, half dreigend naar haar man friend. Lau mompelt zachtjes in mijn oor: ‘Ik zal nooit meer zeggen dat jij high maintenance bent.’
‘Ben ik ook niet,’ zeg ik. ‘Al heb ik mijn oog wel ergens op laten vallen daarnet…’
Vragend tilt hij zijn kin een stukje op.
‘Een currywurst. Ik heb hónger.’
Hij grijnst. ‘Dan is het maar goed dat je niet dat colbertje draagt dat je net uit het rek trok, want jou kennende belandt de helft van de curry op je kleren.’
‘Tien euro bij de H&M,’ zeg ik met een gebaar naar mijn shirt. ‘No problemo.’

Foto: Dom Dada