Pay it Forward, yeah right…

Ik ga dit jaar iets bijzonders doen. Ik ga een aantal mensen in mijn omgeving dit jaar eens verrassen, gewoon omdat dat kan. Hoe? Heel eenvoudig, de eerste vijf FB-vrienden die op dit bericht reageren, krijgen ergens dit jaar een verrassing van mij, dat kan van alles zijn, van een kaartje, tot een boek, tot een zelfgebakken taart. Laten we in 2014 meer leuke dingen voor elkaar doen, zonder bijbedoelingen. Doel? Een glimlach op elkaars gezicht toveren en laten zien dat we aan elkaar denken!

Bovenstaande tekst is niet door mij geschreven, het is een tekst die ik steeds vaker tegenkom op Facebook en waarvan mijn nekharen overeind gaan staan. Omdat ik niet tegen bijzondere initiatieven kan? Integendeel, ik hou van bijzondere dingen, en het idee achter Paying it Forward, oftewel iets voor een ander doen zonder eigenbelang, vind ik fantastisch. Maar daar heeft dit concept – dat op Facebook regelmatig onder deze noemer wordt gebracht – werkelijk niets mee te maken.

Zo spontaan als een diepzeekomkommer
Ik ben het helemaal eens met het feit dat het belangrijk is om elkaar te laten weten dat we aan elkaar denken, dat we elkaar laten lachen door iets bijzonders te doen, dat we het leven wat mooier maken door dingen te doen die niemand in deze tijd meer verwacht. Dat voegt een beetje magie toe aan het leven. Maar om het zo aan te kondigen op Facebook? Daar snap ik niet zoveel van. Het voelt een beetje als een goede vriendin tegenkomen op straat en zeggen:  ‘Pst, ik ga je morgen heel onverwacht bellen, om je heel spontaan te vertellen dat je heel belangrijk voor me bent’. Zoiets kondig je niet aan, zoiets dóe je gewoon. Aankondigen is alsof je de clou vertelt voordat je aan de mop begint.

Het vreemdste vind ik nog dat ene zinnetje ‘Laten we in 2014 meer leuke dingen voor elkaar doen, zonder bijbedoelingen’. Zonder bijbedoelingen? Vanwaar dan dit hele stukje zelfverheerlijking op Facebook? ‘Kijk mij eens mooi en positief doen!’ want dat is het, iets dat écht uit je hart komt hoeft namelijk niet benoemd te worden. En ‘de eerste vijf mensen die op dit bericht reageren’? Dat is helemaal bizar. Dus ik wil geheel belangeloos iets voor je doen, maar wil je daarvoor in aanmerking komen, dan moet je wel eerst even zelf actie ondernemen. ‘Oh ja, alsjeblieft, stuur mij dit jaar spontaan, onverwacht en belangeloos iets bijzonders’, laat ik jou daarmee zeggen.

‘Ja maar die reacties zijn alleen omdat ik niet van al mijn vrienden het adres heb’ zei iemand toen ik vroeg naar de reden van de reactieplicht. Dikke bullshit, als je van zoveel ‘vrienden’ geen adres hebt, moet je misschien je definitie van het woord vriendschap eens herzien.

Veren in je reet
Ik vind het jammer, die hele Pay it Forward Facebook-hype, simpelweg omdat het niets met aardig doen, spontaniteit en liefde te maken heeft. Belangeloos, natuurlijk, maar niet weten hoe snel men moet klikken op ‘Vind ik leuk’, wanneer vriend nummer 30 (zonder adres) reageert dat je zo’n bijzonder mens bent. De basis vind ik fantastisch. Laten we mooie dingen voor elkaar doen, laten we elkaar kaartjes sturen, taarten voor elkaar bakken, complimentjes geven, aan elkaar denken en elkaar laten lachen. Laten we dat massaal doen. In stilte en zonder daar aandacht op te vestigen, zodat een goede daad een goede daad blijft, en je een diepe buiging kunt maken voor de magie van het leven, en niet alleen maar om nóg meer veren in je reet te ontvangen.