Plassen met de deur open

Naar de wc gaan is iets dat ik graag in m’n eentje doe, daar heb ik liever niemand bij, hoogstens Donald Duck en z’n vriendjes. Dat klinkt voor de hand liggend, maar blijkbaar geldt dat niet voor iedereen.

Het was waarschijnlijk hetgeen waar ik het meest aan moest wennen toen ik een relatie kreeg. Ik ben helemaal voor open door policy, maar niet als het zaken van de darmen en blaas betreft, die mogen van mij best achter gesloten deuren blijven. Weet je, als ik je lief vind, ben ik heel geïnteresseerd in je. Ik wil graag weten wie je bent, wat het is dat je drijft in het leven, waar je gelukkig van wordt en ongelukkig, dat soort dingen. Waar ik niet zo heel geïnteresseerd in ben is hoe de afvalstoffen je lijf verlaten, hoe dat ruikt en erger nog, hoe dat eruitziet. Blijkbaar hoort dat er toch een beetje bij, want in alle relaties die ik tot dusver heb gehad, mocht ik visueel, auditief en geurtechnisch deelnemen aan de sanitaire avonturen in plonsstad.

Mr. Bean
Ik heb me daar ooit aan overgegeven, maar andersom was een heel ander verhaal. Als ik zeg dat ik toiletzaken graag in mijn eentje afhandel, dan is dat niet zozeer omdat dat een principe is. Het is simpelweg omdat ik mijn trucje niet kan doen met pottenkijkers. Sterker nog, het is letterlijk altijd zo geweest, dat als ik mijn ding sta te doen (sta ja, ik kan wel zeggen dat ik zit, maar M leest deze blog ook), en M komt langslopen, dan gaan de kranen dicht, de sluizen op slot en is het einde verhaal. Totdat M doorloopt, en het hoofd urinaire zaken met z’n helmpje op roept: ‘Jongens we kunnen weer!’. Steekt M snel haar hoofd om de hoek, dan stopt alles direct, en ja, dat hebben we getest, het leek net een hele flauwe scene uit Mr. Bean. Dit is dan ook precies de reden dat urinoirs niet werken voor mij, ik moet een privéhokje, diva dat ik ben.

Kinderen
En toen kregen we kinderen, en kon ik het shaken met de privacy. Hoe het zo gegroeid is weet ik niet meer, maar als Robin zijn luier volkleit, houdt hij het liefst m’n hand vast en knijpt hij er hard in. Echt ontzettend schattig, maar alleen als je twee bent. Ik mag toch hopen dat zijn vriendin dat over een jaar of 16 niet hoeft te doen. Andersom hebben kinderen een schaamteloze nieuwsgierigheid. Dus als je alleen beneden bent, heel nodig moet en je laat de deur van het toilet open zodat je hem in de gaten kunt houden omdat er eten op het vuur staat, dan worden de rollen wel eens omgedraaid en komt zo’n kleine smurf kijken wat je doet.

Ieuw
‘Papa poepen?’, zegt ie dan schattig. ‘Nee Robin, papa staat te plassen, en eigenlijk doet hij dat het liefst met de deur dicht’. ‘Oké’ zegt de kleine man, en hij wandelt het kleine kamertje binnen en trekt de deur achter zich dicht. Daar sta je dan met z’n tweetjes, en ik had gewild dat ik was gaan zitten. Hij doet een stap opzij, houdt z’n hoofd schuin en wijst: ‘Ieuw!’ Ik ben het met hem eens en smeek dat hij z’n hand niet uitsteekt, er staan nu al genoeg rare dingen op m’n netvlies.

Inmiddels ben ik wel aan die situaties gewend, en vind ik ze eigenlijk alleen maar heel grappig. Totdat M me van de week ineens vroeg: ‘Sinds wanneer laat jij de deur open als je op de wc zit?’ Ongemerkt heeft Robin me dus over m’n grootste schaamte heen geholpen. Of ik daar blij mee ben weet ik niet, sommige deuren kunnen wat mij betreft maar beter gesloten blijven. Ook in relaties.

Beeld: ninamalyna / 123RF Stockfoto