Plasvonturen in spetterpoepland

Sommige mensen hebben een onbegrijpelijke fascinatie voor excrementaire zaken (ik hou desondanks van je hoor, Lisette). Zelf voel ik me allerminst aangesproken door de lokroep (lokpoep haha) van het achterwaartse afval. Toch ben ik de afgelopen week meermaals met mijn neus op de feiten gedrukt, of eigenlijk ín de feiten.

Dramaluiers
Zoals ik vorige week al schreef, is M inmiddels vertrokken voor een vakantie van twee weken en ben ik achtergebleven met de kinderen. Dat was op z’n minst een uitdaging. Niet wat Robin betreft, met die jongen kan ik lezen en schrijven, voor hem zorgen is geen probleem. Maar met Matthijs, tja, kleine Matthijsje, daar heb ik meer moeite mee. Dat was met Robin niet anders toen hij zo klein was. Ze praten niet, ze gaan links waar jij rechts wilt en andersom, en dat is prima in bijna elke situatie. Maar niet als je probeert om een luier te verschonen.

Na weken, wéken aanmodderen met Robin hebben M en ik besloten dat het motorisch gewoon niet heel erg mijn ding is en dat ik het overneem als er wat meer te communiceren valt, hetgeen met Robin uiteindelijk een prima strategie is gebleken. Robin´s luiers verschonen is geen probleem, maar die van Matthijs? Een nachtmerrie! Geen probleem, we hebben een prima verdeling, M doet de luiers van Matthijs, ik die van Robin, breng hem naar, en haal hem uit bed en de peuterspeelzaal, immers ik heb wat te compenseren.

Dampend aroma
Maar M is twee weken op vakantie en dus ontkom ik er niet aan. Nu heb ik gelukkig een schoonmoeder waar ik enorm op kan terugvallen, maar ik zal het toch grotendeels vooral zelf moeten doen. En als die dampende aroma van een warme, goedgevulde luier mijn neus bereikt, maak ik me met frisse tegenzin op voor Mission: Impossible. Dat begint altijd vol goede moed, mannetje op z’n rug, speeltje in z’n handen, en los die rompe….ik zeg los die rom….Matthijs blijf nou liggen! Nog voordat ik één knoopje van zijn romper los heb geklikt heeft dat kind zich met een halve saltoworp op z’n buik gegooid. Niets rollen, salto! Ik probeer hem op z’n plek te houden, maar niet te stevig, want als hij zich vastgeklemd voelt gaat hij pas echt knokken.

Voorzichtig vouw ik zijn luier open en begroet de bruine dampende drek. Ik verbaas me er nog steeds over hoe de status van poep verandert als het om je eigen kind gaat. Ik ben nog steeds niet zo’n fan als mijn medeblogster, maar waar ik voorheen over mijn nek ging van alleen het idee, is het nu slechts een irritant klusje. Ik til voorzichtig zijn beentjes op, haal het eerste van de driehonderdvierenzeventig billendoekjes die ik per luier gebruik langs z’n billetjes en ver…nee, nee! Nee Matthijs! En ja hoor, halve salto op de bank (jaja, dat had op het verschoningskussen gemoeten), kind aan twee kanten bruin en de bank ook. Ik baal, Matthijs vindt het hilarisch.

Bruine douche
Maar het leed is nog niet geleden, want nadat ik een stukje ben opgeschoven (de zooi ruim ik wel op als ik deze crisis heb bezworen), zijn lijfje heb schoongemaakt en een nieuwe luier semi-vakkundig onder zijn lijfje heb gelegd, probeer ik hem dicht te vouwen met een kirrend spartelende Matthijs, terwijl ik het advies van M goed in m’n oren geknoopt oud: let op die piemel, lét op die piemel. Wat M me echter niet had verteld, dat het vrij nutteloos is om ervoor te zorgen dat dat kleine massavernietigingswapen niet op mij is gericht, als het kind diarree heeft. Inderdaad, drie seconden later zaten m’n handen, m’n gezicht én de muur onder de spetterpoep. Dat Matthijs de artistieke inslag van z’n moeder heeft werd ook snel duidelijk, want hij zette z’n handtekening er in het geel onder (slimme afleidingsmanoeuvre, die bruine douche).

Het is niet de schuld van kleine Matthijsje dat z’n vader zo onhandig is en ik kan er na afloop ook meestal wel om lachen (Matthijs tijdens al. Maar wanneer Robin vervolgens een grote dampende drol aflevert in z’n luier, terwijl hij stoned van Dora the Explorer roerloos op de bank ligt, kan ik een gevoel van dankbaarheid niet onderdrukken. Wat ben ik blij om jou te zien, fijn begrijpelijk stuk poep van me, wij begrijpen elkaar tenminste.

©Beeld: Shutterstock