Pootloos

Mijn woedende stem galmt door het huis. Dezelfde tekst gaat al vele malen in herhaling. Iets met schoenen, jassen en tassen. Zoon steekt lusteloos één linkerteen in een rechterschoen. Zijn blik op oneindig.

Blote sokken
Broertje blieft zijn jas niet en loopt doodleuk weg, om een specifieke knuffel te gaan zoeken. Dat de schoolbel reeds ging, kan ze niet zo gek veel schelen.
Dan maar op blote sokken en zonder jas. Als ik alle benodigdheden op een bult in de auto gooi, komt het misschien vanzelf goed. Mokkend laten ze zich insluiten en ineens herinner ik me nog een belangrijk attribuut van mijzelve; de bril.

Zoektocht
Ook zonder krijg ik meer dan genoeg mee van de wereld. Als je graag herkend wilt wezen, moet je gewoon dicht in mijn buurt komen staan, maar in de auto kan het wel handig zijn om te zien wat er verderop gebeurt.
Mijn bril heeft de nare gewoonte om ’s morgens onder te duiken.
Misschien zijn alle heftige emoties op de vroege morgen hem teveel. Wellicht is het hem de vorige avond te laat geworden. Ik weet het niet. De vloekende zoektocht doet hem niet boven water komen.

Lorgnet
Voor dergelijke noodsituaties bezat ik een oude bril met één poot.
Als ik met al te groot enthousiasme rechts, links of achter me keek, dan vloog hij door de auto. Zolang ik me koest hield, bleef hij wel scheef op mijn neus hangen.
Nu blijkt iets treurigs te zijn gebeurd; hij heeft zich ook van zijn andere poot ontdaan. Als lorgnet druk ik hem hard op de neusbrug. Geen succes.
Een pootloos leven gaat niet over rozen.
Poten. Poten. De tijd schrijdt voort.

Gaffa
Zoon heeft een vintage damesbril zonder glazen. Zou ik die mogen lenen?
Er bestaat een oplossing voor alle mogelijke problemen; een fiets die uiteen valt, pootloosheid, relatieproblemen, een rits die niet dicht wil, een verbouwing die niet vlotten wil. Gaffa tape.

Wees niet beledigd als je afgelopen week mijn blik probeerde te vangen en ik juist wegdook achter het stuur.
Ik zag jou wel, maar had liever niet dat jij mij zag…

Foto: privébezit