Project Plant

lisette plant

‘Néé! Je hebt hem vermoord!’ roep ik uit.
Lau kijkt ongeïnteresseerd op. ‘Wat heb ik gedaan?’
‘Kijk nou.’ Ik wijs op wat er nog over is van ons vetplantje. ‘Je hebt hem onthóófd. Barbaar.’

Groene vingers

De Plant is sinds we hem op de housewarming van Linda cadeau kregen mijn persoonlijke prestigeproject geworden. Lau en ik zijn nog nooit in staat geweest iets groens in leven te houden; zelfs de cactus die we vroeger hadden legde op een zeker moment het loodje. ‘We hebben geen groene vingers,’ is een behoorlijk understatement – Lau en ik schijnen een talent te bezitten om alles waarbij fotosynthese komt kijken een wisse dood te laten sterven.

Babyplant

Linda vond dat het tijd was om daar verandering in te brengen op de Lis- en Lauswarming. ‘Bovendien: bij een housewarming hoor je een plant cadeau te doen,’ legde ze uit. ‘En deze is echt heel makkelijk. Het is een baby van een van mijn planten. Je moet alleen een beetje voorzichtig doen, want hij heeft nog niet zulke grote worteltjes.’

Met je worteltjes omhoog

Hoe klein die worteltjes waren ontdekten we toen ik per ongeluk iets onhandigs deed met een snoer en De Plant ineens ondersteboven in zijn potje lag, met zijn minuscule bleke worteltjes weerloos omhoog. Ik werd totaal onverwacht bevangen door liefde voor dit arme kleine plantje. Paniekerig begroef ik hem snel weer in zijn veilige aarde. Ik zocht een veiliger plekje voor hem (op de koffiekubus) en gaf hem regelmatig iets te drinken. Dat ging hartstikke goed: De Plant groeide als een malle.

PlantPlant

Oeps

Na een tijdje zette ik hem in de vensterbank, zodat hij wat meer licht zou krijgen. Trots stuurde ik Linda iedere week een plantgerelateerde update, tot het onthoofdingsincident. Lau schoof het gordijn iets te onhandig dicht en knak: ons plantje brak netjes doormidden. In ieder geval lijkt dit me een teken dat zijn worteltjes inmiddels groot genoeg zijn om grip te houden op de aarde waar hij in groeit.

Double fun

‘Dit is waarschijnlijk een heel domme vraag,’ begon ik voorzichtig, ‘maar ik ga hem toch stellen. Stel – puur hypothetisch – dat Lau De Plant onthoofd heeft. Krijgt de bovenkant dan ook weer gewoon worteltjes als ik hem in de aarde stop?’
‘Ik denk het wel,’ zei onze plantendokter. ‘Gewoon proberen.’
Hopelijk kunnen we ons zielige plantje weer oppeppen en eindigt hij niet zoals de regenwormen die ik vroeger in een experimentele bui samen met mijn buurmeisje doormidden hakte om te zien of beide helften verder zouden leven. Ik heb beide helften van het plantje weer stevig in de aarde verankerd en water gegeven. Met een beetje geluk heb ik zo meteen twéé plantjes met miniworteltjes om me zorgen over te maken.

De Plant

25-jarige schrijfster van hysterisch vrolijke chicklit. Gek op felgekleurde kleding, konijnen knuffelen en wilde plannen maken. Chocolade is mijn drug.