Rachèl Louise: ‘De hele week maak ik overuren op filmpjes, artikelen en series om te leren over racisme’

rachel louise

Rachèl Louise (30) is zangeres en songwriter voor The BlueBirds en haar soloproject. De half Nederlands, half Amerikaanse woont in Amsterdam en schrijft over muziek, overdenkingen en de highs & lows van het muzikanten leven.

Er wordt veel besproken op het moment en meestal als alles is gezegd hou ik liever m’n mond. Ik ben acht keer begonnen iets te schrijven en niks lijkt de lading te dekken. Ik vind de woorden niet. Huilend op de bank zat ik gister de serie “When They See Us” (Netflix) te kijken. De hele week maak ik overuren op filmpjes, artikelen en series om te leren over het racisme dat in onze wereld heerst en ik ben er kapot van.

Toen ik klein was had ik niet enkel kaaskoppen om mij heen. Misschien omdat mijn moeder een Amerikaanse was in Nederland, kon zij zich makkelijker aarden met buitenlandse vrouwen. Dit uitte zich in Marokkanen, Indo’s en Surinamers bij ons over de vloer. Hierdoor dacht ik geen verschil te zien in mensen, ik had immers een bruine Babyborn als kleuter en later werd ik verliefd op Pharrell Williams en 50cent. Ik herinner me nog goed dat ik überhaupt dacht dat racisme geen issue was in Nederland. Totdat ik vragen begon te stellen aan vrienden zoals mijn Marokkaanse brother from another mother, hij kwam vaak de club niet in. Het voelde oneerlijk, maar ik kon er niks aan doen. Toch?

Als wij niet erkennen dat er een probleem is met de manier waarop wij hier mee om gaan, gaat en kan er nooit iets veranderen. Speak up. Ik hoop dat we sensitief, met liefde en begrip naar de mensen om ons heen kunnen kijken en kunnen zeggen: I got your back. Volgens mij is het vooral belangrijk om te realiseren dat de verantwoordelijkheid niet alleen ligt bij de nazi’s in de wereld. Geïnstitutionaliseerd racisme is niet iets waar we mee zijn geboren, daar gaan generaties aan gewoonten overheen. En daar moeten we onszelf over bijscholen. Vraag niet je donkere vriend of buurman wat je kan doen, dat is niet aan hen. De verantwoordelijkheid ligt bij de white folks.

En ja, het is moeilijk en ongemakkelijk. En misschien zeggen we niks nieuws of zeggen we het niet perfect en moeten we het 10, 100, of zelfs 1000 keer herhalen voordat we verandering zien. Maar laten we het gesprek beginnen. Gezien ik geen briljante quotes of vernieuwende wijsheden breng, wil ik graag eindigen met de woorden van Mother Theresa:

“We’ve just forgotten that we belong to each other.”

Lees ook: Rachèl Louise: ‘Voel je hoe diep mijn liefde voor taco’s is?’