Recensie: De man met de schaar

Er zijn van die boeken waarbij je denkt: hoe bestaat het dat nog nooit iemand hierover heeft geschreven. Zo’n boek is De man met de schaar van Iris Koppe. Een oud-schaatser die nu met zijn eigen partij meedoet aan de verkiezingen, krijgt veel kritiek op zijn standpunten en wordt bedreigd. Zodoende woont hij in safehouses waarvan hijzelf de locatie niet eens kent.

Will it blend
De politicus richt zich met zijn partij op de oudere generatie, die terug wil naar de tijd dat Nederland nog Nederland was. Anders dan Geert Wilders richt hij zich hierbij niet tegen immigranten, maar tegen digitalisering en eigenlijk alle vooruitgang in het algemeen. In een verpleegtehuis gooit hij à la Will it blend iPods/Pads/Phones in de blender en hij pleit voor een kabinetsperiode zonder enige digitale ontwikkeling.

Het grappigste relatieprobleem dat ik ooit heb gelezen
Tussen dit verhaal door loopt dat van studenten Elena en Marien, die juist hun levens volledig inrichten met technologische toepassingen. Marien krijgt daardoor RSI en gaat op een cursus om hiervan af te komen, waar ze wat begint met haar medepatiënt Wienik. Van alle mogelijke relatieproblemen is de RSI van Marien en Wienik wel het grappigste dat ik ooit heb gelezen. Wienik, het beste personage in dit boek, loopt rond in een soort harnas en kan haar daardoor niet aanraken tenzij hij helemaal onder de pijnstillers zit.

Eenzaamheid
Toch is de relatie voor Marien een redding. Ze is verder best eenzaam, net als alle anderen in De man met de schaar. De politicus wordt bedreigd, en dat voor idealen waar hij voor een groot deel niet eens achter lijkt te staan, waardoor hij nauwelijks contact heeft met zijn vrouw. Elena heeft samen met Marien een enorme schuld omdat ze ooit een lening zijn aangegaan voor een bedrijfje in het vervalsen van ov-kaarten dat al snel een strop werd. Ze doen alles om aan geld te komen – vooral veel spullen jatten en op Marktplaats verkopen – maar naar Elena’s zin doet Marien veel te weinig. Vrolijk is het allemaal niet.

Razend populair
Bizar wel. Ik heb wel twintig keer gedacht: hoe verzin je het! Er zit een continue zweem van mystiek in dit verhaal, alsof het allemaal niet echt is, en dat terwijl het gaat over een thema dat in het hedendaagse Nederland heel actueel is. Juist door het zo in het absurde te trekken houdt Iris Koppe een spiegel voor. De standpunten van de politicus zijn waanzinnig: geen weldenkend mens zou op hem moeten stemmen. Toch is hij razend populair, wat mede te danken is aan zijn charisma. Dat is op z’n zachtst gezegd herkenbaar.

Heeft alles in zich
De man met de schaar is geen boek om even tussendoor te lezen, al is de stijl heel soepel. Het heeft bij aandachtig lezen alles in zich wat een roman moet hebben: humor, actualiteit, fantastische personages… alles. Dat vind ik knap, van een schrijfster die slechts twee jaar ouder is dan ik. Ik kijk nu al uit naar het volgende boek van Iris Koppe.

© foto: De Bezige Bij