Reis in de tijd

Laatst zag ik foto’s van een model dat er na tien jaar nog minstens zo fris en fruitig uitzag als vroeger. Dat lijkt me een leuk experiment. Foto’s van 2003 opgraven en vergelijken met nu. Een soort ‘throwback thursday‘…

Ideaal maatje?
In 2003 was ik als meisje van zeventien jaar wel héél jong, fris en fruitig. Ik bedoel: maatje 36 heb ik nu allang niet meer (en ik vond mezelf mollig!) Vandaag de dag ben ik heel gelukkig met maat 38, zeker omdat er nogal wat schommelingen in gewicht zijn geweest de afgelopen jaren. Wat ‘ideaal’ maatje betreft misschien 1-0 voor de zeventienjarige, qua attitude 1-0 voor de zevenentwintigjarige. Als ik de foto’s verder onderzoek is het zelfs zonder vergrootglas behoorlijk duidelijk dat mijn haar en huid er inmiddels drie keer beter uitzien dan destijds. Dat betekent 1-2 voor nu! En ja, kledingsmaak? Laat ik er maar gelijk 1-10 van maken.

Nieuw en spannend
Over twintig jaar is de stand misschien weer andersom, al maak ik mezelf graag de illusie dat ik niet alleen ouder, maar ook beter (en mooier) word. Ik ben in ieder geval enorm blij dat ik niet meer zeventien jaar oud ben, ook afgezien van de uiterlijke kenmerken. Toch zijn er inhoudelijke pro’s aan het zeventienjarige meisje van toen te bedenken. Een grote lading aan onschuld en daarmee bijzonder veel goede hoop, dromen en verwachtingen. Alles was nog nieuw en spannend. Nieuwe plekken, nieuwe gevoelens, nieuwe ambities. Alles beleefde ik voor het eerst. Een studie, een serieuzer baantje, een verre reis, liefde. En dan ook nog zo lekker onverbeterlijk altijd gelijk denken te hebben. Dat laatste is wat verwaterd nu ik ouder ben. Hoe meer ik weet, hoe minder ik denk te weten.

Thuis voelen
De reis in de tijd is zo mooi. Throwback Thursday is zo’n slecht idee nog niet, foto’s van vroeger doen me even stil staan bij de groei die we doormaken. Hoe ik toen anders in het leven stond dan nu. Dat zeventienjarige meisje zette voet in de grote, boze stad toen ze aan haar studie begon. Die grote, boze stad is nu een oude, vertrouwde plek, waarin ik rondren, sport, werk en leef. De diversiteit aan mensen en daarmee het onbekende, schrok me als zeventienjarige af. Nu is dat één van de grootste redenen waarom ik van Rotterdam hou. Hoe alles en iedereen in elkaar opgaat. De mooie herinneringen die ik hier gemaakt heb. De plek waar ik geboren ben en waar ik me nu weer thuis voel.

Na pieken en dalen en heel veel opgebouwd te hebben. Elke ervaring, elke poging en elk teken van lef hebben daaraan bijgedragen. Het is bizar hoeveel een mens in tien jaar kan meemaken. Ik benijd dat zeventienjarige meisje niet, ze moet nog zoveel doorstaan voordat ze zevenentwintig wordt. Aan de andere kant zou ik het allemaal zo weer overdoen. Met de kennis van nu, dat liever wel.

© Beeld: Chantal Straver