Relatietest

Na dagen, weken, maanden met het vriendje op de bank, in bed, in de keuken, badkamer, werd het nu tijd voor de dansvloer. Ik ken het vriendje als collega, als het ‘vriendje van’, als de beste vriend van het vriendje van mijn beste vriendin, als de beste vriend van de ex van mijn beste vriendin, en nu als mijn vriendje. Stappen met vriendjelief is nieuw. En dus eng.

We ruziën niet. Nee, echt niet. Verhuizen, het inrichten van ons paleisje, winkelen, het verloopt zonder ruzie. Hij ruimt met liefde mijn rommel op. En ik maak met liefde nog meer rommel. Is stappen dan onze ultieme relatietest?

Ik ben het niet zo eens met de term ‘relatietest’. ‘Een Ikea-kast in elkaar zetten is de ultieme test.’ ‘Ga eerst maar eens samen op vakantie, dat is de ultieme test.’ Liefde moet je niet testen, denk ik dan. Liefde is er, of niet.

Waarom ik stappen met het vriendje dan eng vind? Goh, leuk dat je het vraagt!

In al mijn vorige relaties – dat klinkt alsof het een lijst is, en hoewel ik gek ben op lijstjes, deze lijst is kort – had ik altijd ruzie als we samen of met vrienden gingen stappen. Om mij heen hoor ik het ook; van samen stappen komt gedonder.

Misschien is hij wel jaloers? Of misschien wel helemáál niet. Misschien ben ik wel héél jaloers. En wat nou als-ie echt zo jaloers is. Of juist helemaal niet? Wat nou als hij een grote flirt blijkt. Ik geloof er niks van, maar wat nou als….?

Of wat nou als hij echt totaal niet kan dansen, maar denkt van wel. Of als hij vindt dat ik niet kan dansen, terwijl ik heus wel kan dansen. Zeker na een wijntje of vijf.

Ik steek een peuk op en neem een slok wijn. Witte. Ik heb liever rood, maar daar val ik van in slaap.

Hij scheert zijn hoofd, ik lak mijn nagels. Hij een skinny jeans, ik een leren kokerrok. Hup, ‘crop top’ erop. Vorige week stond dat een stuk beter, na die buikgriep. Ik kijk teleurgesteld naar mijn niet-meer- zo-platte-buik. Hij kust me en vindt me prachtig. Na de honderdste keer geloof ik ‘m, maar ben het er niet mee eens.

Zucht. Vermoeiend wijf ben ik ook.

High heels aan. Welke? Deze of deze? Of toch deze? Allemaal zwart, allemaal hoog, maar toch net even anders. Of toch die nieuwe bikerboots? Comfy en stoer.

Ik ben anderhalve meter, hij twee – killer heels dus.

Zo, daar gaan we. Met zijn beste vriend en mijn beste vriendin. Dat lijkt gek, maar is het helemaal niet. Het is koud en ik zeg zachtjes dat ik de bank mis. Hij lacht. Hij dus ook.

Maar we zijn er en we dansen. Uren. Ik inmiddels op blote voeten en misschien een wijntje te veel. Ik zie voornamelijk ruggen borsten en sporadisch een elleboog van te dichtbij, hij steekt overal bovenuit. En wat is hij leuk, die vent van mij.

En dansen kan ie ook best aardig.

© beeld: Thinkstock