Retro-mindfulness

Ik was negen en ik zat in de plaatselijke bibliotheek achter een gloednieuwe Commodore 64 te wachten, tot het spelletje dat ik wilde spelen, geladen was. De bibliotheek had keuze uit drie spelletjes en mijn oog was gevallen op “Old MacDonald’s Farm”. Wat het spel precies inhield, was me niet duidelijk, maar het moest wel goed zijn want ik moest maar liefst 20 minuten wachten tot het spel geladen was.

Laadgeluiden
Waar de jeugd van tegenwoordig steeds wordt beschuldigd van een (te) korte aandachtsspanne, vergde de digitale revolutie van de gemiddelde negenjarige in de jaren ’80 juist een engelengeduld. Weglopen bij de computer kon niet, want iedereen wilde erop spelen en opgestaan was plaatsje vergaan. Ik vermaakte me dus met het luisteren naar de laadgeluiden die uit de cassetterecorder kwamen en speelde vervolgens het boerderijspel zolang als ik kon (ookal bleek het een matig spel), want anders was die wachttijd helemaal voor niets geweest.

Basic
In de eerste computerlessen op de middelbare school, een paar jaar later, leerden we programmeren in Basic. Computers waren de toekomst maar zonder kennis van programmeertaal zou je er niets aan hebben, dacht men toen. En dus leerde ik hoe ik met behulp van Basic software kon programmeren dat een vierkantje van dunne groene lijnen op je scherm tekende – zomaar, zonder dat je er verder iets voor hoefde te doen. Nouja, je moest dus eerst al die programmeertaal intikken, wat meer tijd kostte dan zelf het vierkantje tekenen, maar daar ging het niet om. De magie van het “zomaar” verschijnende vierkantje was uiteindelijk de mooiste beloning.

Onthaasten
Computers zijn sneller geworden, en gebruikers ook. De ontwikkeling van 5G klinkt me als muziek in de oren, als een demo van een nieuwe game me niet binnen 5 minuten boeit, start ik iets anders op en net als iedereen klik ik als een bezetene heen en weer tussen Facebook, Twitter en Viva.nl. Maar soms denk ik wel eens met heimwee terug aan de tijd dat je blij werd van een magisch groen vierkantje. Misschien is twintig minuten luisteren naar de rustgevende ruis van een ladend cassettebandje wel een mooie nieuwe vorm van retro-mindfulness. Heeft iemand toevallig nog een Commodore 64 thuis staan?

© Beeld: “Intel Engineers Meditating” via Intel Free Press

Meer blogs van Jedidjah lezen? Klik hier.
Of via Twitter: @julianoomen