Rokjesdag

Rokjesdag

Hun rode winterjas met pluizige kraag reikt tot net over hun billen. Daar onderuit steken twee beentjes, gehuld in een dunne zwarte panty. Er is geen teken van rokje te bekennen. Er piept zelfs geen klein randje onder de jas vandaan. Door het laagje zwart heen, probeer ik iedere keer te zien of hun benen langzaam van spierwit naar blauw kleuren. De eerste sneeuwvlok van het jaar dwarrelt naar beneden. Het pantymeisje vertrekt geen spier.

Preventief vriezen
Less is more? Nou niet altijd, hoor. Maar pantymeisjes vinden van wel. Het soort roept zoveel vragen op: voelen ze helemaal geen kou of zijn ze slechts plaatselijk gevoelloos? Het meisje komt namelijk immer in een gewaterde winterjas en pluizige schapenschoenen. Een muts en sjaal en thermo-handschoenen. Alleen haar benen lijken enige vorm van gevoel te zijn verloren. Waar is haar rokje? Bestaat hij wel? En wat zijn haar motieven voor het gebrek aan stof? Probeert het pantymeisje alvast preventief eicellen in te vriezen? Probeert ze een nieuwe stap in de evolutie af te dwingen; zijn wij over een paar jaar bestand tegen een nieuwe ijstijd door het pantymeisje?

Elke dag rokjesdag
Hoewel ik ze geregeld met een bedenkelijke grimas nakijk door hun gebrek aan bedekking, heb ik ergens in mij ook wat procentjes pantymeisje. Want daar sta ik weer midden in de nacht te bibberen op het Leidseplein. Ik moest en zou mijn veel te dunne – Oh zo prachtige –  winterjas aan, vergetend dat ik vooral de avond jasloos binnen zou zijn. En ergens krijgt het pantymeisje deze winter nog gelijk ook. Het elke dag kan rokjesdag zijn. Rokjes met truien zijn geliefder dan ooit in koude dagen. Dit kan op een kort klokkend rokje of een lange versie. Ook draag je die kokerrok met quote shirt en oversized vest in barre tijden. En vergeet natuurlijk de panty niet. Een dikke dus. Om een betere versie van het pantymeisje te zijn.

Cc foto: Amy Clarke