Een f*cking risico

Voedselliefhebbers opgelet! Ik ben iemand die van eten houdt. Veel. En lekker. Ik heb een prettig leven geleid als fastfoodjunkie, maar toen ze me bij de snackbar bij m’n voornaam begonnen te noemen, smaakten mijn kroketjes niet meer zo lekker als voorheen. Ik vond het tijd voor verandering van spijs. En hell, die heb ik gevonden. Als je net zoveel van lekkernijtjes houdt als ik, zonder dat je wilt dat je aderen dichtslibben waar je bijstaat, dan heb ik een nieuwe spot ontdekt die ik de wereld niet kan onthouden. Ik heb een nieuwe verslaving ontdekt. Yoghurt Barn!

Wablief?
Voordat je denkt dat ik het over opa’s vreetschuur heb: Yoghurt Barn is een schattig, houten onderkomen dat je het gevoel geeft dat je in een modern blokhutje tussen de koeien zit te happen. Maar da is nie! Want het zit in hartje Utrecht en vanaf aanstaande maandag ook in de Pijp in Amsterdam. Praktisch in m’n achtertuin, alsof het zo had moeten zijn! Een keer struikelen en ik heb tien splinters in m’n muil. Ik zou kunnen zeggen dat Yoghurt Barn een kruising is tussen de Coffee Company en Swirls. Maar dat zou de smaak onrecht aandoen. Als ik denk aan een snackie, dan is yoghurt niet het eerste dat soort mijn gedachten druipt. Yoghurt is raar. Het is anders. En dat maakt het zo interessant.

De Steve Jobs van de yoghurt
Nog interessanter vind ik het concept. Het meesterbrein achter de hele operatie. Ik studeer zelf marketing, dus ik vind dit maar wat prachtig. Dat je denkt, hoe kóm je erop? En wat een fucking risico. Hoeveel mensen beginnen tegenwoordig hun eigen winkels en eindigen een jaar later met een kop vol grijze haren en een schuldsanering? Als je in deze tijd oprecht gelooft dat mensen behoefte hebben aan een bakkie yoghurt, dan ben je gewoon een baas. Mensen zijn bevooroordeeld en willen de boel graag bij het oude houden. Zeker nu. Niemand neemt risico’s. Maar het brein achter Yoghurt Barn was vastberaden en dacht: ‘Nee! De mensen willen yoghurt. Maar dat weten ze zelf nog niet.’ And damn right it was. Het zaakje loopt als een tierelier. Mensen komen van heinde en verre om hun smaakpapillen lieflijk te laten aaien. En gelijk hebben ze.

Mijn dank gaat uit naar meneer en mevrouw Yoghurt Barn. Nu kan ik me tenminste weer gelukkig volstouwen. En verdomme nog biologisch ook!

Bron beeld: thinkstock