Ruggenprik is voor mietjes

ruggenprik

Dagboek van een zwangere vrouw: week 32

Na mijn eerste bevalling was ik een zielig hoopje mens: het was nogal lomp en klote gegaan en ik had al het vertrouwen in mijn lijf compleet verloren. Na een bevalling van drie dagen en nachten, een ruggenprik, weeënopwekkers en een vacuümverlossing, was ik al half onderweg naar een postnatale depressie. Ik praatte er daarom veel over en had zelfs tijdens mijn tweede zwangerschap extra gesprekken om met mijn angst om te kunnen gaan. Die tweede bevalling verliep tot mijn verbazing precies volgens het boekje: natuurlijk, soepel en snel.

Ineens hoorde ik dus ook bij de moedermaffia: die steeds grotere groep van vrouwen met een mening over alles wat met zwanger zijn, bevallen en moederschap te maken heeft. Voorheen ging ik compleet uit mijn plaat als zo’n moedermaffioso begon te ageren tegen a) een ruggenprik (wat dan ben je een mietje); b) schreeuwen tijdens de bevalling (wat dan ben je een mietje); c) een keizersnede (want dan laat je de natuur niet zijn gang gaan); d) anders, namelijk… En nu heb ik dus zelf een mening.

Dan lees ik in een blad dat vrouwen bij hun eerste bevalling al bij voorbaat willen kiezen voor een ruggenprik. Nee!, denk ik dan. Niet doen, wil ik hun toeroepen, doe het alleen als het absoluut noodzakelijk is! Het idee in Nederland is dat vrouwen hier onnodig pijn moeten lijden en dat in andere landen een ruggenprik volkomen normaal is. Die tijden zijn veranderd. Ook hier mag je er nu om vragen. En toch, en toch… er zijn ook heus nadelen.

Dat die niet meer genoemd worden, vind ik vrij verontrustend. Ik las de folder ook pas toen ik eenmaal die ruggenprik gehad had. Toegegeven: ik had geen pijn meer (zie foto). Later kon ik wel alles afvinken: de ontsluiting duurde langer, de uitdrijving duurde langer en jawel: ook de vacuümpomp had ik gehad. Had ik die ruggenprik geweigerd als ik het toen allemaal had geweten? Waarschijnlijk niet, want ik was volkomen uitgeput. Echter: door de ruggenprik duurde het wellicht nog zo’n twaalf uur langer dan had gehoeven.

Na een snelle, natuurlijk verlopen tweede bevalling en de adrenaline die daarbij vrij kwam, zou ik nu dus ook kunnen ageren tegen de ruggenprik. Echter, dat doe ik niet. Ik hoop alleen dat als je het zelf kunt, je het zelf doet. En dat je niet uit angst voor de pijn wil kiezen voor een ruggenprik. Ik ben absoluut kleinzerig (en huil snel, ook bij de tandarts) en toch had ik meer controle over mijn lijf en het stimuleren van de bevalling, toen ik door de pijn heen moest bijten.

De persweeën waren zonder ruggenprik overweldigend. En dat hielp. Zonder katheter bevallen is ook vrij aangenaam. Het herstel was bovendien veel sneller. Maar goed, wellicht ben ik een uitzondering. Als het nodig is, is het gewoon nodig. En als je heel bang bent, is een ruggenprik misschien de juiste geruststelling. Echter, toch zou ik heel voorzichtig willen zeggen: geef alles wat je in je hebt. Het is het waard.