Schijt-aan-dieet attitude

Uit principe ben ik tegen diëten. Ik vind het zo’n onzin. Je doet keihard je best om gezonder en minder veel te eten. Denkt dat het werkt zodra je de knagende trek negeert. Ziet de eerste kilo’s eraf vliegen (maar eigenlijk zou het nog wel vlugger mogen) en bent zo in je nopjes. Totdat…

Totdat je weer ‘normaal‘ gaat eten en de kilo’s er in een mum van tijd weer aan zitten. Ja, had je maar niet moeten korten op vetten en calorieën. Met een beetje geluk eindig je met meer gewicht dan je in de eerste plaats had. So depressing. Daarom heb ik al jaren een hekel aan lijnen. In plaats daarvan heb ik ervoor gekozen te genieten van het leven. Je leeft immers maar één keer. Waarom die heerlijke brownie, latte, witte-chocolade-koek, zeezoutchips, chipolatapudding of al dat andere lekkers laten staan? Daar overdrijf ik graag in, ook in hoeveelheid.

Zo ongezond als…
Met de jaren, en in mijn steeds meer volwassen staat, heb ik mezelf echt wel geaccepteerd zoals ik ben. En daarmee ook mijn lichaam. Echt. Als vrouw vind ik dat ik ook vrouwelijke vormen mag hebben. Niets mis mee. Als karateka, maar ook als mens, vind ik het fijn dat ik best een beetje ‘meer’ ben. Ik voel me sterk en stevig, ik kan de wereld aan. Kon. Niet meer sinds ik Pfeiffer kreeg met daarbovenop griep na griep en slapeloze nachten. Beetje bouwvalstress en flink wat boodschappentassen comfort food erbij, en ik voelde me zo ongezond als, als, als… nou, als een XL muffin triple chocolat. Ongezond.

Onverbeterlijke vreetzak
Nu moet je weten, dat ik in mijn overdreven hang naar veel lekker eten en de ‘schijt-aan-dieet’ attitude ik me toch gemiddeld drie keer per jaar laat verleiden tot een uiterst geheime poging tot lijnen. Geheim, omdat ik mensen niet te veel wil shockeren, ik sta nou eenmaal bekend als onverbeterlijke vreetzak. Maar door al die pogingen weet ik eigenlijk opvallend (en beschamend) veel over verschillende diëten, de hoeveelheid calorieën in eten, hoeveel ik verbrand als ik zo veel wandel, of zus veel fiets. Als ik niet zo’n slecht voorbeeld zou zijn zou ik gerust voedingsdeskundige kunnen zijn. Kunnen hè.

Visioenen van een ‘slankere ik’
Het was dan ook de zoveelste lijnpoging toen ik op aanraden van Vivablogger Martin aan ‘Paleo’ begon. Ik liet me weer inpakken door mooie succesverhalen. Dook weer hals over kop in een nieuw eetregime. Kreeg zowaar weer visioenen van een slankere ‘ik‘ (want ik vind dan wel dat ik best vrouwelijke vormen mag hebben, maar dat kan ook nog gerust in een maatje of twee minder.) Maar bepaalde aspecten waren toch echt anders dan alle voorgaande keren dat ik me als een obsessieveling op een nieuw ‘dieet‘ stortte: ik houd het nu al langer dan twee weken vol, ik denk niet de hele dag aan alles wat ik niet mag eten, ik heb geen honger en al helemaal geen speciale behoefte aan suiker. Ik heb juist meer energie. Ik voel me weer gezond. Iets wat ik lange tijd niet gevoeld heb. En het allerbeste nog: puur en gezond eten blijkt dus gewoon heel smakelijk te zijn.

Speciale afspraak
Het idee van een muffin en het vieze, volle gevoel wat ik daar aan overhoud vind ik nu zelfs bijzonder onaantrekkelijk. Hoe bizar! Ik appte Martin: “Ik houd dit vol! Ik kan dit! En jij kan dit! Hier moeten we iets mee.” Martin en ik hebben dan ook een speciale afspraak gemaakt, die we nog niet kunnen onthullen, maar waar we zeker nog op terug zullen komen. Paleo dus. Eerder een levensstijl dan een dieet. Een nieuwe dimensie van genieten van het leven. Met bananentaart enzo!

© Beeld: Chantal Straver